Day 70 - Baba O' Riley (Αποφένια)

(......Η "αποφένια" είναι η αυθόρμητη αντίληψη συσχετίσεων και νοημάτων γεγονότων άσχετων μεταξύ τους. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον K. Conrad το 1958 (Brugger).

Ο Peter Brugger του τμήματος Νευρολογίας της Πανεπιστημιακής Κλινικής της Ζυρίχης, δίνει παραδείγματα αποφένιας από το βιβλίο Occult Diary (Απόκρυφο Ημερολόγιο) του August Strindberg, με την περιγραφή του ψυχωτικού επεισοδίου του ίδιου το συγγραφέα:

"…..Βλέπει κλαδιά στο έδαφος και τα βλέπει σαν να σχηματίζουν ελληνικά γράμματα που τα ερμηνεύει ότι είναι το όνομα κάποιου και νιώθει ότι τώρα ξέρει το όνομα του ανθρώπου που τον καταδιώκει. Βλέπει κλαδιά στον πάτο ενός μπαούλου και τα βλέπει να σχηματίζουν την πεντάλφα..."

Σύμφωνα με τον Brugger, "Η τάση να βλέπουμε συσχετίσεις μεταξύ φαινομενικά ασυσχέτιστων αντικειμένων ή ιδεών πιθανότατα συνδέει την ψύχωση με την δημιουργικότητα...η αποφένια και η δημιουργικότητα μπορεί να ιδωθούν και σαν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος". Τότε, κάποιοι από τους πιο δημιουργικούς ανθρώπους στο κόσμο πρέπει να είναι οι ψυχαναλυτές και οι θεραπευτές που χρησιμοποιούν τέστ όπως το τέστ Ρόρσαχ και που βλέπουν πρότυπα παιδικής κακοποίησης πίσω από κάθε συναισθηματικό πρόβλημα. Ο Brugger σημειώνει ότι κάποιος ψυχαναλυτής νόμιζε ότι είχε βρει στοιχεία που υποστηρίζουν τη θεωρία του φθόνου του πέους, επειδή μετά από ένα τεστ περισσότερες γυναίκες από άντρες δεν επέστρεψαν τα μολύβια τους. Κάποιος άλλος ξόδεψε εννιά σελίδες σε ένα έγκυρο περιοδικό για να περιγράψει το πως οι χαραμάδες στα πεζοδρόμια είναι γυναικείοι κόλποι και τα πόδια είνα πέη, και το παλιό ρητό περί του να μην πατάμε στις χαραμάδρες στην πραγματικότητα είναι μια προειδοποίηση να μείνουμε μακριά από το γυναικείο όργανο αναπαραγωγής. Η έρευνα του Brugger υποδεικνύει ότι υψηλά επίπεδα ντοπαμίνης επηρεάζουν την τάση να βρίσκουμε νόημα, πρότυπα και σημασία εκεί που δεν υπάρχουν και ότι η τάση αυτή σχετίζεται με την τάση για πίστη στο παραφυσικό....Πηγή: www.skepdic.gr)

Μόνο η τρέλα μπορεί να μας βγάλει από αυτό το αδιέξοδο, ενδεχομένως για να μας βάλει σε ένα άλλο. Και οι ουσίες, φυσικά.

Έχουμε κοντά μας την κυρία Κομνηνού, που μας δείχνει τις φωτογραφίες του εξοχικού της στο Αίγιο. Μια πραγματική έπαυλη, με δωρικούς κίονες, αναγεννησιακά συντριβάνια και μικρά αγαλματίδια στην περίμετρο, που θα μπορούσαν να κάνουν τον Μπλέικ Κάρριγκτον να σκίσει το μεταξωτό ρομπάκι του από το κακό του. Όλα τόσο πλούσια, τόσο άφθονα, τόσο εκτός τόπου και χρόνου.

Και, μέσα σε αυτές τις φωτογραφίες "Να, εδώ αχνοφαίνεται ο συγχωρεμένος ο άνδρας μου (σ.σ. ο οποίος πρέπει να εκτελέστηκε από τους ντόπιους για κατάχρηση κακογουστιάς), πίσω από το φυτό". Ούτε η φαντασία δύο πολιτικών μηχανικών και μιας αρχιτέκτονος, ούτε τα πρεσβυωπικά μου γυαλιά μπόρεσαν να εντοπίσουν τη φιγούρα του αδικοχαμένου σύζυγου πίσω από τον κάκτο που μας υποδείχθηκε. Κοιταχτήκαμε σιωπηλά μεταξύ μας. Παύση-βύσσινο-αεροπλάνο. Η κυρία Κομνηνού έγειρε κ πάλι το κεφάλι της προς τα κάτω, σχεδόν κολλώντας τα γυαλιά της στη φωτογραφία. "Αχ, όμορφος ήσουνα". Και αρχίζει μια ιστορία χωρίς συνοχή, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος, για βιασμένες ψυχές, χαμένες ταυτότητες, παιδικά όνειρα, σχέδια ανέγερσης ορόφου, πισίνας, όλα μαζί, μια σουρεάλ στραπατσάδα, που για να την αναλύσεις θα πρέπει να έχεις διδακτορικό από τον Υalom και να έχεις μασουλήσει λιβάδια μεσκάλ.

Γέλασε δυνατά. Και χαμογέλασα κι εγώ.

Η κυρία Κομνηνού από δω και πέρα θα είναι ο δικός μου, ο κατάδικός μου Keith Moon, ο οποίος χτυπά το γεμάτο LSD κεφάλι του πάνω στο ταμπούρο, λίγο πριν καταρρεύσει μεγαλόπρεπα, στο κατάμεστο Cow Palace, ενώ τα ηχεία βαράνε στην τσίτα το θρυλικό Baba O' Riley.

Δεν με ενδιαφέρει πλέον η ψύχωση της φράου Κομνηνού, ούτε το σχέδιο της, ούτε το πλάνο ανακαίνισης, ούτε τα στατικά του εκτρώματος. Δεν ξέρω αν είναι αυτό της το χαμόγελο που με παρασύρει (και δε μπορώ να μη σκεφτώ τον Ντοστογιέφσκι, που λέει ότι μπορείς, από το γέλιο και μόνο, να πεις με βεβαιότητα ότι επιτέλους γνώρισες έναν καλό άνθρωπο), ή αν είναι αυτή η μαγεία που ξέρεις ότι θα ζήσεις, ακροβατώντας μαζί της μεταξύ αληθινού και φανταστικού, μεταξύ ψύχωσης και δημιουργικότητας.

Δεν ξέρω αν είναι τελικά η δική της η τρέλα που με απογειώνει, ή αν απλώς οι ιστορίες της ανάβουν το φυτίλι της δικής μου. Άλλωστε δεν είναι η φωνή που υπαγορεύει την ιστορία, έλεγε ο Καλβίνο, είναι το αυτί. Και εγώ μαζί σου κυρία Κομνηνού μου, ακούω μουσικές, βλέπω εικόνες, ανάβω τσιγάρο, γράφω και ετοιμάζομαι για το ταξίδι σου.

Για το ταξίδι μας.

Day 56 - Red High Heels

(....Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές, μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για τις απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» Ν. Τσόμσκυ - Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους)

Ο άνθρωπος, ως νοήμων (χα) ον, έχει ανάγκη από σταθερά σημεία αναφοράς. Κοιτάζοντάς το πέρα από δογματισμούς και ιδεοληψίες, το μόνο τέτοιο σημείο, είναι, πέραν πάσης αμφιβολίας, ο θάνατος. Όμως ο άνθρωπος, παρότι η ζωή είναι το ταξίδι του θανάτου, διακατέχεται από μια ανεξήγητη αισιοδοξία, αυτή την αίσθηση του αθάνατου που όλοι νιώσαμε στην πρώτη μας νιότη. Και έτσι, κάνοντας αυτήν την "μεταφυσική υπέρβαση" - ας το φανταστούμε κάτι σαν το κβαντικό άλμα των ηλεκτρονίων - περνάει σε μια άλλη στοιβάδα, εκεί που και η παραμικρή μαλακία αποκτά την αξία της.
Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία διαφημιστές, πολιτικοί, ιεροκήρυκες (αλλά και ορισμένοι συγγενείς μας, ας μην κρυβόμαστε) χτίζουν τη στρατηγική τους, αναγκάζοντας έτσι τον ιστορικό και τον ψυχίατρο του μέλλοντος να τραβάει τις κωλότριχές του και να σκίζει τα πτυχία του.
Το αποτέλεσμα όλων αυτών πάνω μας - πάνω μου - είναι να μεταθέτουμε τις εσώτερες επιθυμίες μας στο μέλλον, σε έναν υπέροχο φανταστικό κόσμο, στο nowhere land, που θα μας τραγουδούσε κι η Αλίκη (όχι η βουγιουκλάκη, η άλλη, της χώρας των θαυμάτων): "Είναι και αλλού ωραία, όμως εδώ είμαι έτσι κι αλλιώς", αλλά αυτό το Αλλού υπάρχει μόνο στο Ρέντη ως λούνα παρκ και στη διεστραμμένη μας σκέψη ως υποκατάστατο δράσης.
 Και τι θέλεις δηλαδή να μας πεις, ρε μαλάκα, ότι δε σκεφτόμαστε? Ότι σκέφτεσαι μόνο εσύ? Εγώ θα την πω την αμαρτία μου: Συνήθως δε σκέφτομαι. Ζω παραδομένος στην καθημερινότητα και στις κάβλες μου. Και απλώς καταγράφω φωτεινές αναλαμπές, τα μικρά lucida intervala μου, όπου εικόνες από έρωτες, σαδομαζοχιστικά όργια, ακρογιαλιές, παιδικά καλοκαίρια, αποσπάσματα βιβλίων, χαμένα πρόσωπα κάνουν μια γρήγορη παρέλαση μπροστά μου, ζητώντας μου να τα καταγράψω.
Και είναι τυχερός, πραγματικά τυχερός, ο ψυχολόγος του μέλλοντος, που δε θα χρειαστεί να ασχοληθεί ποτέ με την ασημαντότητά μου. Γιατί δε πρόκειται να απελευθερωθώ ποτέ από τις εικόνες αυτές, σταθερά προσκολλημένος εκεί, σαν γέρος φετιχιστής μπροστά σε ένα ζευγάρι κατακόκκινες ψηλοτάκουνες γόβες. Απλώς θα ζήσω τα μικρά μου όνειρα, τις δικές μου αλήθειες και ψέμματα, μέσα σ' αυτήν την απέραντη θάλασσα του σημαντικού και του ασήμαντου, ένας ιδιόρρυθμος καπετάνιος που κάνει το σεργιάνι του, επιστρέφοντας πάντα στο ίδιο λιμάνι.
"Γιατί και αλλού είναι ωραία, όμως εδώ είμαι έτσι κι αλλιώς".

 

Day 30 - Spanking Lessons

(…..Κυρία Ντε ΣΑΙΝΤ-ΑΝΖ: Το σκήπτρο αυτό της Αφροδίτης, Ευγενία, που έχεις μπροστά στα μάτια σου, είναι ο κύριος παράγων της ηδονής του εραστή. Ονομάζεται το μέλος. Δεν υπάρχει ούτε ένα μέρος του ανθρώπινου σώματος όπου δεν μπορεί να εισχωρήσει. Πάντα υπάκουο στα πάθη αυτού που το χειρίζεται, άλλοτε φωλιάζει εκεί (αγγίζει το πράμα της Ευγενίας): είναι η συνηθέστερη διαδρομή, με την πλατύτερη χρήση, αν όχι η πιο ευχάριστη. Αναζητώντας ένα πιο μυστηριώδες ιερό, ο ελευθέριος βρίσκει συχνά εδώ την απόλαυση (ανοίγει διάπλατα τα πισινά της Ευγενίας και δείχνει την τρύπα του πρωκτού). Θα επανέλθουμε σε αυτήν την ηδονή, τη γλυκύτερη όλων. Όποια τέλος πάντως να είναι τα στενά που προτιμά, ύστερα από μερικές στιγμές διέγερσης βλέπεις το μέλος να ξεπετά ένα υγρό λευκό και βλενώδες. Η έκκρισή του βυθίζει τον άνθρωπο σε ένα ντελίριο τόσο έντονο που του χαρίζει τις γλυκύτερες ηδονές που μπορεί να ελπίζει από τη ζωή.

ΕΥΓΕΝΙΑ: Πόσο θα ήθελα να δω αυτό το υγρό να κυλά!

Κυρία Ντε ΣΑΙΝΤ-ΑΝΖ: Αρκεί να το παίξω με το χέρι μου. Δες πως ερεθίζεται όσο το κουνώ! Αυτές οι κινήσεις λέγονται ασέλγεια και στη γλώσσα της ελευθεριότητας η πράξη ονομάζεται μαλακία.

ΕΥΓΕΝΙΑ: Ω! Φίλη μου, άσε να μαλακίσω κι εγώ αυτό το ωραίο μέλος!

ΝΤΟΛΜΑΝΣΕ: Δεν κρατιέμαι! Αφήστε την, κυρία, αυτή η αφέλεια με καβλώνει αφάνταστα! ...........Μαρκήσιος Ντε Σαντ – Η φιλοσοφία στο μπουντουάρ)

Για να προχωρήσω από δω κ πέρα, χρειάζομαι σίγουρα ένα τσιγάρο ακόμα. Α, και οπωσδήποτε ένα μπέρμπον. Και αγάπη επίσης. Για την ακρίβεια, I need all the love I can get, που λένε οι αγαπημένες αδερφές του ελέους. Όταν ήμουν μικρός, είχα πραγματικό πάθος με τον Nick Cave - υπέροχη υπνωτιστική φωνή - και με τα χείλη της Μέλανι Γκρίφιθ. Τώρα ο Cave, πιο σταφίδα από ποτέ, ψευτοτζαμάρει με τους Grinderman κ τα κάποτε ζουμερά χειλάκια της Μέλανι τυλίγουν σήμερα την έξτρα σιλικόνη τους γύρω από τη δύστυχη πούτσα του Αντωνάκη, ο οποίος - χωρίς αμφιβολία - θα άξιζε μια καλύτερη τύχη. Όμως στη ζωή δεν παίρνεις πάντα αυτό που θες και τα παιδικά όνειρα καταλήγουν συνήθως στον κομό της θείας Κούλας, πάνω στο σεμέν δίπλα στις ληγμένες τζοκόντες. Κάτι ήθελα να πω τώρα, αλλά με ξέχασες.  
Με τούτα και με κείνα, μείναμε οι τρεις μας στο δωμάτιο, γυμνοί, να τρώμε πραλίνες κ να πίνουμε ένα τσιγάρο. Η μόνη επανάσταση είναι ο έρωτας και το spanking, όλοι το ξέρουν αυτό. Τούρλωσέ μου το κωλαράκι σου, άσε τη φίλη σου να πλυμμηρίσει το κορμί σου με φιλιά, νιώσε τις μυρωδιές, άσε τον εαυτό σου ελεύθερο να σκλαβωθεί στην επιθυμία. Ένα μάθημα είναι η ζωή, ο έρωτας, η κάθε μέρα. Και ο χρόνος τελειώνει, καλύτερα μαζί παρά μόνοι, κάθε φορά και πιο ελεύθερη/οι, τικ τοκ, ντουμάνια παντού, lessons in love, κωλαράκι κατακόκκινο σαν cabernet, τικ τοκ, τικ τοκ, διαβολικό χαμόγελο, τικ τοκ, μαθήματα πόνου, alice in wonderland.

Alice: And how many hours a day did you do lessons?
The mock turtle: Ten hours the first day, nine the next and so on.
Alice: What a curious plan!!!
The Gryphon: That's the reason they're called lessons, because they lessen from day to day....

Day 29 - Fucking in a Free World

(……Το σκοτάδι τον ελκύει, όπως και το φως. Στις μέρες μας, το να σβήνεις το φως για να κάνεις έρωτα μοιάζει γελοίο, το ξέρει, κι αφήνει ένα μικρό φωτάκι αναμμένο πάνω απ' το κρεβάτι. Την ώρα όμως που μπαίνει μέσα η Σαμπίνα, σβήνει το φως. Η ηδονή που τον κυριεύει απαιτεί σκοτάδι. Αυτό το σκοτάδι είναι καθαρό, απόλυτο, χωρίς εικόνες ή οράματα, αυτό το σκοτάδι δεν έχει τέλος, δεν έχει σύνορα, αυτό το σκοτάδι είναι το άπειρο που ο καθένας μας κουβαλάει μαζί του…  Μίλαν Κούντερα – Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι. )

Ζω μια περίοδο τρέλας σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Αν ήμουν ο Πικάσο, θα ήμουν τώρα στην κόκκινη περίοδο. Θα ζωγράφιζα μουνιά και ψάρια, θα πήγαινα σε μαγέρικα της Βαρκελώνης κ θα έτρωγα μέχρι σκασμού χωρίς να πληρώσω, χαιδεύοντας κοπέλες "απαλές σαν ροδάκινο, γυμνές σαν κοριτσάκια" που λέει κ ο Μπορίς Βιάν, μικρές χαρές δηλαδή, από αυτές που κάνουν τη ζωή πιο όμορφη και πιο υποφερτή. Ατελείωτες παρτούζες, με αρλεκίνους να κρυφοκοιτάζουν πίσω από φωτεινά παραβάν, πρόσωπα κομμένα στα δύο ή τα τρία, πεταλουδίτσες που γλωσσοφιλιούνται κρυφά πίσω απ' τα πορνεία της οδού Αβινιόν, τέτοια απλά, καθημερινά πράγματα. Βελούδινα ανάκλιντρα, μυρωδιά λιμανιού, γλάστρες με γιασεμί και χασίς, κι από πίσω στριγγή και παραμορφωμένη η φωνή του Johnny Rotten

The Captain's wife was Mabel,
to fuck she wasn't able,
so the dirty shits, they nailed her tits
across the barroom table

Ήμουν και παραμένω αισιόδοξος. Τα πράγματα ίσως να μην πάνε καλύτερα, αλλά εμείς θα πάμε. Σε πείσμα θεών και ανθρώπων. Μέσα σε ένα χαρούμενο αττικό φως, ή μέσα σε ένα άπλετο, ηδονικό, παραληρηματικό σκοτάδι. Κλείσε τα μάτια, χαλάρωσε και μην ανησυχείς για τίποτα. Άλλωστε, όπως λέει κ η Λούσυ στον Τσάρλυ Μπράουν "Όταν η ελπίδα πεινάει, την τρέφουν τα πάντα."

Day 17 - Blow Job

(.....Είναι αλήθεια πως για να πάρεις την απόλαυση χρειάζεται και να την δώσεις πρώτα. Μπορεί να πιστεύεις ότι κάνεις το καλύτερο δυνατό εκεί κάτω, αλλά υπάρχουν μερικά κολπάκια τεχνικές όσον αφορά το στοματικό έρωτα που μπορείς να μάθεις και να τον κάνεις να πέσει στα γόνατα από ηδονή. Δεν χρειάζεται να είσαι '' το βαθύ λαρύγγι'' για να τις εφαρμόσεις, άλλωστε και εδώ όπως και παντού, ρόλο παίζει ο τρόπος και όχι ο κόπος.

Ξεκίνα με τις βασικές κινήσεις για χείλια που αφορούν το στοματικό σεξ και γνωρίζεις ήδη να κάνεις.

1. Άκρη άκρη: γλίστρησε την ακρούλα της υγρής γλώσσας σου γύρω από το κεφάλι του πέους του, την ουρήθρα και σε όλη την περιοχή της βαλάνου. Είναι πολύ σημαντικό να χρησιμοποιείς διαρκώς την άκρη της γλώσσας που θα φροντίζεις να την υγραίνεις, και να την περνάς πάνω από κάθε σημείο και κάθε εσοχή της εκεί επιδερμίδας μέχρι να ερεθιστεί όσο περισσότερο γίνεται.

2. Βούτα το σακουλάκι στο τσαγάκι: άσε τη γλώσσα σου να περιπλανηθεί σε όλο το μήκος του πέους από τη βάση μέχρι τους όρχεις. Χτύπα τους μαλακά με τη γλώσσα σου και αύξησε σταδιακά την ένταση. Έπειτα γέμισε το στόμα σου με ένα ή και τα δύο ''μπαλάκια'' του.

3. Οι γλυκιές μικρολεπτομέρειες: όσο πιο μαλακά και απαλά μπορείς, παίξε με το κεφαλάκι του πέους του. Πάρε την κορυφή του πέους μέσα στο στόμα σου και γαργάλησέ την με τη γλώσσα σου. Και φυσικά άφησέ τον να νιώσει την καυτή και υγρή ανάσα σου τόσο κοντά του.

4. Μουρμουρίσματα: τοποθέτησε τα σουφρωμένα χείλη σου πάνω στο πέος του και άρχισε να μουρμουράς ένα αγαπημένο σου τραγουδάκι. (Σημείωση του συγγραφέως: όχι το σαράντα παληκάρια, κάτι πιο μελωδικό) Οι δονήσεις θα τον κάνουν να ολοκληρώσει άνευ όρων.

5. Το δόλωμα: άφησέ τον να νομίζει ότι θα τελειώσει δίνοντας του ένα χεράκι στην ηδονή. Την κατάλληλη στιγμή και λίγο πριν ολοκληρώσει τοποθέτησε το πέος του στο στόμα σου και ρούφηξε το. ....πηγή www.womenonly.gr "Κρέμομαι απ' τα χείλη σου")

  

Και τι συμβαίνει αλήθεια με τα όνειρα όταν ξυπνάμε, τι γίνεται με την παιδική εγκληματικότητα (το γνωστό bullying) κ τελικά, αφού δεν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο, μήπως υπάρχει ζωή μετά?

Αν αφήσουμε στην άκρη την -ισχυρή ομολογουμένως - πιθανότητα να σε περιμένει μετά θάνατον σε μια σιδερένια πύλη ο Άγιος Πέτρος ή να χορεύουν τριγύρω σου ουρί που θα σε ταϊζουν ατζέμ πιλάφ, τι μπορεί τελικά να περιμένει σε αυτήν την μεταπραγματικότητα ο μισθωτός και ο χαμηλοσυνταξιούχος?

Είναι άραγε πιθανόν, εκείνη την ύστατη ώρα που θα κλείσουμε τα μάτια μας, να βρεθούμε μπροστά σε ένα εκτυφλωτικό φως κ να παρευλάνουν από μπροστά μας όλοι οι άνθρωποι κ οι στιγμές της ζωής μας, σε ένα αργό, ξεθωριασμένο αγγελοπουλικό κάδρο? 

Ή να μπούμε σε ένα φωτεινό τούνελ που από τη μία θα έχει εμάς κ από την άλλη την Αγγελική Νικολούλη γυμνή, να χαιδεύει παθιάρικα τις ρώγες της, κρατώντας ένα κοντό μαστίγιο "γιατί υπήρξαμε άτακτοι", και αφού η επίγεια κόλαση δε μας συμμόρφωσε, θα αναλάβει πλέον η επουράνια, με όποια όπλα ενδεχομένως διαθέτει? (Μια εκδοχή που έμμεσα υποστηρίζει κ ο Ζάππα, στο γνωστό του πόνημα "Jesus thinks you're a jerk") 

Αυτά είναι τα ερωτήματα, φίλες μου, που έχουν απασχολήσει ιερείς, σοφούς, συγγραφείς αλλά και κοσμικές στήλες στο πέρας των αιώνων.

Από την άλλη, μπορεί και τίποτα από όλα αυτά να μην συμβεί κ κλείνοντας τα μάτια μας, απλά να κλείσουμε τα μάτια μας και να εξαφανιστούμε, όπως εξαφανίστηκαν  δισεκατομμύρια άλλες φιλενάδες μας στο πέρας των αιώνων, "χους ην και εις χουν απελεύσητω" και άλλα τέτοια καθησυχαστικά.

Ότι και να διαλέξει κανείς λοιπόν, καταλήγει στα απλά συμπεράσματα - στα οποίο έφτασαν, χρόνια νωρίτερα, πολλές άλλες φιλενάδες πριν από μας, όπως ο Μπωντλαίρ ή ο Πητ Τάουνσεντ - ότι ο θάνατος είναι μια γενετικά προκαθορισμένη ανεπάρκεια, μια τρέλα, με την οποία πρέπει να μάθουμε να συμβιώνουμε, οι σκέψεις δεν αλλάζουν τις πραγματικότητες (άσχετο που δεν τις ξέρουμε), η φιλοσοφία είναι και θα είναι η τέχνη των δυστυχισμένων, το τέλος είναι πάντα τέλος - είτε σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή είτε όχι -, μια καλή πίπα είναι πάντα μια καλή πίπα, και - κατά συνέπεια - ο παράδεισος μπορεί να περιμένει.

Ή, όπως το θέτει κι η Χριστίνα Σούζη: "Καααλό Σας Βράδυ"

Day 15 - Love or Die, μαλάκα μου

 (…..Και ενώ, μετά μικράν ανάπαυλαν, ητένιζε πάλιν τον ορίζοντα, μία άλλη φαντασίωσις εγεννήθη εις τον νουν του. Εις την φαντασίωσιν ταύτην, ωσάν να ήθελε να εκδικηθή την νεάνιδα των Αθηνών, ο Σπερχής έβλεπε τώρα τον εαυτόν του ως Τούρκον γενίτσαρον, να φονεύη διά φασγάνου τον εκλεκτόν της Βεατρίκης και, ακολούθως, να μαστιγώνη την ωραίαν κόρην, την οποίαν έβλεπε γονυπετή, επί παχέος τάπητος, με την κεφαλήν της εγγίζουσαν το δάπεδον, με το φόρεμά της υψωμένον μέχρι της οσφύος, με τον κώλον της γυμνόν και τουρλωμένον, ενώ οι ακάλυπτοι γλουτοί της καθίσταντο ρόδινοι και εν τέλει πορφυροί, υπό τα δηκτικά και συρίζοντα πλήγματα του καμτσικίου του, έως που από την ερυθράν πλέον σφαιρικήν επιφάνειαν των φλεγομένων οπισθίων της, ήρχισε να αναβλύζη το αίμα. Ο Ανδρέας Σπερχής ερρίγησε. Τώρα έβλεπε τον εαυτόν του να ανατρέπη την Αθηναίαν κόρην επί του τάπητος, και ενώ εκείνη εκραύγαζε, ζητούσα βοήθειαν ματαίως, έβλεπε τον εαυτόν του ο Σπερχής να ανέρχεται επ’ αυτής και με πριαπικήν φρενίτιδα θηριώδη να την βιάζη…..Ανδρέας Εμπειρίκος – Ο Μέγας Ανατολικός)

Μεγαλώσαμε και οι επιθυμίες μας έγιναν ανάγκες. Το ίδιο και οι φαντασιώσεις μας. Ακόμα και αν αυτές πολλές ξεπερνούν την "κανονικότητα", αυτό που θα ονόμαζαν οι φίλοι μας οι Γερμανοί Normalitaet. Από την άλλη πάλι, οι Γερμανοί ίσως είναι οι τελευταίοι που μπορούν να μας μιλήσουν για Normalitaet, με επικεφαλής μια καγκελάριο που όταν χώρισε από το δύστυχο σύζυγό της, το μοναδικό αντικείμενο που επέλεξε να πάρει ήταν ένα ψυγείο.

Φυσικά, ούτε ο Εμπειρίκος, ούτε - πολύ περισσότερο - εγώ, δικαιούμαστε να ομιλούμε περί κανονικότητος, γιαυτό και στην καθημερινότητά μας επιλέγουμε την ανωμαλία ως τιμιότερη δίοδο έκφρασης και επικοινωνίας.

Για όλους εμάς λοιπόν, τους λίγους ή τους πολλούς, τους κακούς ή τους χείριστους, για μας γράφω. Για μας, που παραμένουμε πεισματικά ανώμαλοι (και ανόρμαλοι), που θεωρούμε ότι ένας γενναίος καβγάς αποτελεί απλώς την εισαγωγική πράξη σε ένα θυελλώδες γαμήσι, για μας που θα προτιμούσαμε να σπάσουμε το κεφάλι του άλλου από το να του πάρουμε συμβιβαστικά το μάικρογουειβ και την κουζίνα, για μας που, τελικά, το μοναδικό υπαρκτό δίλημμα που αποδεχόμαστε είναι το "αγάπη ή θάνατος". Για εμάς γράφω. 

Για εμάς τους δύο.  

Day 14 - Πρωκτικό Σεξ

(....Πολλές γυναίκες αποστρέφονται το πρωκτικό σεξ εξαιτίας της τραυματικής πρώτης δεύτερης ή τρίτης τους εμπειρίας. Όμως, δεν χρειάζεται να είναι έτσι. Το σίγουρο είναι πως αν δεν είσαι ήρεμη και χαλαρή, θα πονέσεις. Αν πάλι εκείνος επιμένει να διεισδύσει χωρίς καμία προετοιμασία και πάλι θα πονέσεις. Αν δεν χρησιμοποιήσετε λιπαντικό, επίσης θα πονέσεις και θα παραπονέσεις. Για να ευχαριστηθείτε το πρωκτικό σεξ και οι δύο, υπάρχουν κάποια πράγματα που θα πρέπει να συμφωνήσετε μεταξύ σας, όπως το πότε θέλεις να γίνει, το πού και το πώς. Έπειτα, θα πρέπει να σε αφήσει να κινήσεις τα νήματα. Για παράδειγμα μπορείς εσύ να οδηγήσεις το πέος του αργά και στο βάθος που θέλεις. Άφησέ τον να διεισδύσει για 2,5 εκατοστά και έπειτα ζήτα του να βγει τελείως. Έπειτα, άφησέ τον να διεισδύσει για άλλα 2,5 εκατοστά και πες του να τραβηχτεί τελείως πάλι. Με αυτό το παιχνίδι του μέσα-έξω που θα συνεχίσετε να κάνετε για λίγο ακόμα, θα συνηθίσεις το πέος του και ο πόνος που μπορεί αισθάνθηκες αρχικά θα υποχωρήσει….πηγή: Πίσω πόρτα – Τα 6 κλειδιά της απόλαυσης www.womenonly.gr)

 

Οι καιροί αλλάζουν και δεν τους προλαβαίνουμε. Τις περισσότερες φορές χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, ήσυχα, ήρεμα, ύπουλα. Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία, έλεγε ο Σαββόπουλος, αλλά όταν οι επιπτώσεις επεκτείνονται και στον δικό σου κώλο, συνήθως σου φεύγει η διάθεση για τραγούδι, χορό και 60's μπαλάντες.

Ίσως μπορούμε προετοιμαστούμε, ίσως δεν προλαβαίνουμε, ίσως δεν ξέρουμε πώς. Τα περιοδικά, οι φίλοι και οι συγγενείς είναι γεμάτοι συμβουλές και λύσεις. Στην πραγματικότητα, η μοναδική προετοιμασία που μπορείς να κάνεις είναι να δεχθείς τη νέα κατάσταση σχετικά αξιοπρεπώς,  χωρίς ουρλιαχτά δηλαδή και γαμοσταυρίδια - κατά το δυνατόν- , να χαλαρώσεις δηλαδή και να το απολαύσεις, σκεπτόμενος ότι εκατομμύρια άλλες φιλενάδες σου πριν από σένα, λίγο πολύ το ίδιο κάνανε, άσε που, και θέμα να το κάνεις, μάλλον δεν θα κερδίσεις και τίποτα. (Ξέρω ότι δε βοηθάω.)

Σε προσωπικό επίπεδο, θα ανάψω άλλο ένα τσιγάρο, και θα αφήσω το μυαλό να ταξιδέψει σε εκείνο το sunny afternoon των kinks, που με στοιχειώνει από παιδί. Ίσως να σκεφτώ και λίγο εσένα, "πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το τι και το ε" που λέει ο Ποιητής, ίσως κρυφοκοιτάξω μια μικρή φωτογραφία σου, ίσως χαμογελάσω, ίσως χαμογελάσεις και εσύ, και μου περάσει το τσούξιμο. Άντε να δούμε.  

 

Day 13 - Ο ηλίθιος

(...Αυτό που κάνει τα χρήματα πιο πρόστυχα και πιο μισητά από κάθε τι άλλο, είναι ότι σου δίνουν και ταλέντα. Και θα δίνουν μέχρι τη συντέλεια του κόσμου... Φ. Ντοστογιέφσκι - Ο ηλίθιος

Ο γιός μου, ήδη από την ηλικία των 5, έδειχνε ξεχωριστό ενδιαφέρον για τις κατασκευές. Συχνά τον παίρνω μαζί στις οικοδομές, του δείχνω κατασκευές σε όλα τα στάδια και φυσικά πηγαίνουμε στο τέλος να δει "τα σπίτια του μπαμπά" (μη χέσω..), μόλις ολοκληρωθούν. "Θέλω και εγώ να γίνω μηχανικός" μου λέει και εγώ επαναλαμβάνω τη γνωστή και προβλέψιμη επωδό "Έχεις χρόνο να αποφασίσεις. Πάντως σε ότι κάνεις, φρόντισε να το αγαπάς πολύ, ώστε στο τέλος να είσαι περήφανος για το τελικό αποτέλεσμα". Συμφωνώ ότι ως ατάκα μπορεί άνετα να προταθεί για όσκαρ κοινοτυπίας, αλλά από την άλλη, το παιδί είναι μικρό και είναι δύσκολο να του πεις ότι η εργασία είναι το καταφύγιο των ανθρώπων που δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν, όπως έλεγε κ ο Όσκαρ Ουάιλντ)

 

Έχω εγκαταστήσει ένα ρυθμό στο κάπνισμα. Καπνίζω ένα τσιγάρο ανά είκοσι λεπτά, δηλαδή τρία την ώρα, επί 15 περίπου ωφέλιμες ώρες (δηλαδή μείον ύπνος, φαί, παραμονή σε χώρους που απαγορεύεται το κάπνισμα) φτάνουμε τα 45 τσιγάρα, δηλαδή δύο πακέτα κ κάτι ψιλά.

Η κυρία Παπαδοπούλου από την πλευρά της, δεν καπνίζει, δεν πίνει καφέ, δεν χαμογελά, αλλά - δε γαμιέται -  είναι τώρα εδώ και φαίνεται διατεθιμένη να σπρώξει τα ωραία της λεφτά για να ολοκληρώσει ένα "έργο ζωής" όπως το ονομάζει η ίδια. Ένα εξοχικό στην ιδιαίτερη πατρίδα της (όσο ιδιαίτερο μπορεί κανείς να θεωρήσει το Δήλεσι), σε σχέδια που έχει επιμεληθεί και ετοιμάσει η ίδια, ως έμπειρη και ταλαντούχος συνταξιούχος συμβολαιογράφος.

Πέρασαν δυο βασανιστικές άκαπνες ώρες, όπου η κυρία Παπαδοπούλου μου εξηγούσε και μου εκθείαζε τα σχέδιά της, εγώ ανεβοκατέβαζα συγκαταβατικά την κουρούπα μου ("είναι εξαιρετικά τα σχέδια"), προσθέσαμε δύο επιπλέον τζαμαρίες ("τα λατρεύω τα bay windows"), ήπιαμε (ήπιε) τσάι με βότανα, φάγαμε (έφαγα) μπισκότα κανέλας και συμφωνήσαμε να ξαναβρεθούμε την Τετάρτη, όταν θα τα έχω "δουλέψει λίγο τα σκίτσα".

Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ, αναρωτιόταν ο Καμύ και εδώ που τα λέμε, αυτό το ερώτημα έρχεται και ξανάρχεται στη ζωή μας, αμείλικτο και βασανιστικό. 

Επιστροφή στο γραφείο με μια κούπα (σούπα) καφέ, καπνίζω πλέον εκτός ελέγχου, σχεδόν μανιακά, το έργο ζωής της κυρίας Παπαδοπούλου παίρνει το δρόμο της υλοποίησης, κοιτάζω ξανά και ξανά τα σχέδια  -"αυτά τα εξαίρετα σχέδια"-, σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει κανένας (μα κανένας) απολύτως λόγος να πάω το παιδί στο Δήλεσι, χαμογελάω και πιάνω δουλειά.

Ο ηλίθιος.

Day 10 - Το πουλί

 

 

(...Ένα μοναχικό πουλί πρέπει πάντα να έχει το ράμφος του στραμμένο στον ουρανό , να πετά πάντα στο πιο ψηλό σημείο του και να μην αναζητά την συντροφιά κανενός, ούτε καν των ομοίων του.. Carlos Castaneda)

Αν η αρχή του Pareto είναι σωστή, και πράγματι το 80% των αποτελεσμάτων παράγεται από το 20% των αιτιών, πιστεύω ακράδαντα ότι το 80% των πονοκεφάλων μου προέρχεται από το 20% των συγγενών μου. Με δεδομένο φυσικά ότι διατηρώ σχέσεις με μικρό ποσοστό των συγγενών μου (μικρότερο ακόμα και του 20%, με αποτέλεσμα να μη βγαίνουν τα νούμερα), ίσως τελικά να μην χρειάζεται καν η επίκληση αυτής της αρχής για να αποδείξω αυτό το προσωπικό μου αξίωμα. Αυτοί που με ξέρουν, λίγο πολύ γνωρίζουν ότι είμαι τελικά μάλλον μοναχική ψυχή, δηλαδή μου αρέσουν οι φίλοι, οι συγγενείς, οι παρέες αλλά έρχεται σύντομα η στιγμή που δε βλέπω την ώρα να ξεκουμπιστούν ή να ξεκουμπιστώ και να φύγω. Ένας ψυχολόγος θα με χαρακτήριζε ενδεχομένως εσωστρεφή, ένα άτομο που δεν έχει αναπτύξει ακόμα εκείνες τις συναισθηματικές δεξιότητες που θα του επέτρεπαν την ομαλή συνύπαρξη με άλλους σε διάρκεια χρόνου. Ένας ψυχίατρος θα τόνιζε μια αποκλίνουσα συμπεριφορά, με τάση στις καταχρήσεις, ευερέθιστος, μονήρης, στο κατώφλι του αλκοολισμού και της παράνοιας. Και ένας αγράμματος ηλικιωμένος συγγενής μου θα σας το έθετε στεγνά  "Μαλάκας. Απλά μαλάκας. Ίσως όχι απλά μαλάκας. Αλκοολικός και μαλάκας".
Εγώ πάλι από την πλευρά μου, θα παρέθετα μια βολική ατάκα ενός σοφού σαμάνου δάσκαλου στην αρχή ενός ποστ (που θα αναφέρεται σε ιπτάμενες πούτσες), ίσως ανέβαζα και λίγο amos milburn να με συνοδεύει σε αυτή τη μοναχική, σνομπίστικη πορεία μου προς την πνευματική απογείωση, άντε κ δύο δάχτυλα ουίσκυ κ ένα πονστάν γιατί αρχίζει να νυχτώνει, θα έριχνα και δυο καντήλια ξεγυρισμένα που μου τελειώσαν τα τσιγάρα γιατί μου τα κάπνισε η μαλάκω η Κούλα κ πάει τελείωσε. Αύριο πάλι. Καληνύχτα σας.

Day 9 - Θεσσαλονίκη

http://www.youtube.com/watch?v=xPGLNYAgL-8

(....δεσποινίς μην κάνετε πείσματα, έχει για όλους καθίσματα.. Μποστ)

Περνάμε πολύ χρόνο καθιστοί, και αυτό σταδιακά εξελίσσεται σε κυτταρίτιδα, φίλες μου. Σωματική και πνευματική. Ζούμε σε μια αίθουσα αναμονής του προσωπικού μας αεροδρομίου, πρωταγωνιστές στο δικό μας τέρμιναλ. Περιμένοντας. Θυμήθηκα το απιθανόπαιδο, που τον ρωτούσε ο κύριος Απίθανος "Τι κάνεις εδώ?", και εκείνο του απάντησε "Περιμένω κάτι απίθανο να συμβεί".

Αλλά αυτό το απίθανο σπάνια συμβαίνει κ αυτή η στάση αναμονής επιβαρύνει τη σπονδυλική στήλη και εντείνει την όψη φλοιού πορτοκαλιού, με αποτέλεσμα αυτό το εκνευριστικό mandarini effect, που τόσο συχνά μας ταλαιπωρεί, φιλενάδες μου. Στο επόμενο στάδιο της διαστροφής, όχι απλώς περιμένουμε κάτι απίθανο, αλλά συνήθως απαιτούμε από τους γύρω μας- για τους οποίους έχουμε προσδιορίσει μια αξία χρήσης και κατά προτίμηση της χρήσης που μας βολεύει - να κάνουν για μας αυτό το απίθανο, πράγμα συνήθως απίθανο να συμβεί.  

Έδώ είμαι λοιπόν. Αγκαλιά με το προσωπικό μου κόλλημα. "Εδώ στέκομαι και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς", που έλεγε και ο Λουθήρος όταν άκουγε τα μπινελίκια του από τις καθολικές ξεκωλιάρες φίλες του. Θεσσαλονίκη, βράδυ, λιμάνι, και κρύο. Ένα μπουκάλι και κάτι. Ναρκωμένος, πεισματικά ακίνητος, περιμένοντας κάτι απίθανο να συμβεί.

Day 7 - Το Πι

http://www.youtube.com/watch?v=UFRrwBQxjbI&feature=related

(...Άσε απ' έξω όλα τ' άλλα! Σκέψου την αιωνιότητα. Δες πίσω σου -φαντάσου- να κοιτάζεις ατέλειωτα πίσω στο παρελθόν. Ο χρόνος εξαπλώνεται προς τα πίσω για όλη την αιωνιότητα. Και, αν ο χρόνος εξαπλώνεται συνεχώς προς τα πίσω, οτιδήποτε θα μπορούσε να συμβεί δεν έχει ήδη συμβεί; Οτιδήποτε γίνεται τώρα δεν θα έχει γίνει έτσι παλιά; Οτιδήποτε περπατάει εδώ δεν έχει περπατήσει το ίδιο μονοπάτι στο παρελθόν;... Ίρβιν Γιάλομ - Όταν έκλαψε ο Νίτσε)

Το πι θεωρείται το πιο πένθιμο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Στον μικρόκοσμο των γραμμάτων και των λέξεων, το πι έχει έναν δικό του τρόπο να σου μεταφέρει το συναίσθημα της λύπης. Γιαυτό και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στην Ελληνική Γραμματεία αλλά και στο τραγούδι, με γνωστότερο ίσως σύγχρονο παράδειγμα την Κίτρινη Πόλη του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ένα τραγούδι που μπορεί εύκολα να σε πάρει από το χεράκι και να σε οδηγήσει σε εκείνη τη βαθεία κατάθλιψη από την οποία κανένα πρόζακ και κανένας γιάλομ δεν υπάρχει περίπτωση να σε γλιτώσουνε.  

Κίτρινη πόλη

Παραμονές γιορτής

Το πόμολο της πόρτας παγωμένο

Ακόμα μια νύχτα, που σε περιμένω

μα πάλι δε θαρθείς.

Και, αν οι λέξεις και τα γράμματα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι κουβαλούν ένα αποτύπωμα, παλιό όσο ο κόσμος, το οποίο επαναλαμβάνεται συνεχώς, με πατερναλιστική ευλάβεια, αν ότι ήταν να ειπωθεί έχει ήδη ειπωθεί, κάπως, κάποτε, αν κάθε συναίσθημα έχει ήδη βιωθεί, τότε σε μας δε μένει τίποτα άλλο, από το επαναλαμβάνουμε, ακούσια ή εκούσια, δράσεις, έρωτες, αισθήματα, λέξεις, χιλιοβιωμένα και χιλιοειπωμένα. Ζούμε εν ολίγοις σε ένα αέναο λεκτικό, βιωματικό και συναισθηματικό retweet, απλά παραλείποντας το σχετικό reference. Έτσι καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα απογοητευτικό ή γοητευτικό, ανάλογα με την ματιά του παρατηρητή και την ψυχική του διάθεση, οδηγούμενοι από το παιχνίδι των σκιών στο θέατρο σκιών,  και "από τα χρόνια της επανάστασης, στα χρόνια της επανάληψης" που λέει και ο ποιητής. Με το πάθος του, με την πένα του, με το πιπί του. Και τελικά, με το πι του.

Day 6 - Born to kill

http://www.youtube.com/watch?v=3eLjaqa5Z-4&feature=related

"…Διαφωνίες υπάρχουν, ακόμα και μεταξύ φίλων. Και η ζωή θα άξιζε ελάχιστα να τη ζούμε, αν βλέπαμε κάθε μικρή αψιμαχία σαν μέρος μιας μεγαλύτερης μάχης κι ενός ακόμα μεγαλύτερου πολέμου, προορισμένου να διαρκέσει όσο η καριέρα μας. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν κάθε αντιπαράθεση σαν στρατιωτική επιχείρηση, που μπορεί να κλιμακωθεί και να οδηγήσει σε μια ωραία, ευχάριστη σύγκρουση, που αποτελεί μέρος ενός πολέμου. Υπάρχει ένα όνομα για αυτούς του ανθρώπους. Ονομάζονται μαλάκες…..Stanley Bing – Ο Sun Tzu είναι πια για τα μπάζα?"

Αν δεχθούμε ότι στη ζωή υπάρχει σκοπός, μοιραία θα υπάρχει και δρόμος. Αν ο σκοπός σου είναι η γνώση, κατά την έννοια του Καστανέντα, ας πούμε, ίσως ο δρόμος να περνά από μάσημα πεγιότ, ατέλειωτες ώρες διαλογισμού και πνευματικά ταξίδια, παρέα με κάποιον ινδιάνο γιακί που μυρίζει μεσκάλ και τεκίλα. Ο σκοπός καθορίζει το δρόμο, με άλλα λόγια, αλλά αυτό στην καθημερινότητα δε φαίνεται να βρίσκει πάντα εφαρμογή. Υπάρχει και εκείνη η δεξαμενή ανθρώπων, που ο σκοπός τους - αν τελικά δεχτούμε ότι υπάρχει σκοπός - είναι απλά να τσαντίσουν όλους εμάς τους υπόλοιπους, παρεμβαίνοντας έτσι στο δικό μας σκοπό, που δεν είναι τίποτα άλλο από το να ξεθάψουμε το τόμαχοκ του πολέμου και να τους ανοίξουμε στα δύο την αντιπαθητική τους καρκάλα. 

Ο κύριος Γεωργίου ήρθε την Κυριακή το απόγευμα. Καθόταν απέναντί μου, χτυπώντας ρυθμικά στο γραφείο τα χοντρά, σαν λουκάνικα φρανκφούρτης, δάχτυλά του, τα οποία, στα μάτια ενός καθωσπρέπει ανθρωποφάγου του Ζαϊρ, θα θεωρούνταν ξεχωριστή λιχουδιά. Ήρθε έξαλλος να μου ανακοινώσει την αλλαγή που πρέπει να κάνουμε στα σχέδια. Η ετυμηγορία ήταν ξεκάθαρη. Χρειαζόμαστε κι άλλα υπνοδωμάτια. Η κυρία Γεωργίου, περήφανη μητέρα τριών εφιαλτικά άσχημων κοριτσιών, 14, 10 και 7 ετών αντίστοιχα, αποφάσισε να δοκιμάσει ξανά την τύχη της, και το σύμπαν συνομώτησε να γεμίσει αυτός ο έρμος τόπος με Γεωργίου, χαρίζοντάς της αυτή τη φορά δίδυμα. Στο μυαλό του κυρίου Γεωργίου είχε εγκατασταθεί το αμείλικτο ερώτημα, πώς εγώ ως μηχανικός, δεν προέβλεψα αυτήν την διπλή εγκυμοσύνη, ώστε να σχεδιάσω κάτι που ουσιαστικά θα έμοιαζε λιγότερο με μεζονέτα και περισσότερο με οικοτροφείο, ώστε να εξυπηρετηθούν οι αναδυόμενες ανάγκες της οικογένειας.
Δόθηκε πραγματική μάχη. Οι υφιστάμενες 5 κρεβατοκάμαρες ("χρειαζόμαστε κ ένα γκεστ ρουμ, για τις φορές που έρχεται η μητέρα") ήταν ήδη πολλές και τα τετραγωνικά αρνούνταν πεισματικά να προσαρμοστούν στους διαρκώς αυξανόμενους Γεωργίου. Με καθησύχασε ("κάτι θα σκεφτείς, είμαι σίγουρος") και με παρότρυνε να δώ τον Σπύρο Σούλη στο Με το δεξί ("να πάρεις ιδέες"). Το καλύτερο το άφησε για το τέλος. Έπρεπε να δούμε λίγο και την περικοπή του budget. Ένιωσα σε πραγματικό χρόνο το αίμα να ανεβαίνει από τα πόδια προς το κεφάλι, σαν καρτούν.
Έφυγε ακριβώς τη στιγμή που, σε ένα παράλληλο σύμπαν, ο Τζέρυ πετάει στο κεφάλι του Τομ ένα αμόνι.  Μια ώρα και πέντε χριστοπαναγίες αργότερα, χτύπησε το τηλέφωνο. Ο κύριος Γεωργίου. Η πεθερά του. Εγκεφαλικό. Βαρύ. Να κάνουμε κράτει τη μελέτη, μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. «Είμαστε τυχεροί» μου είπε. «Ίσως καταφέρουμε να αφαιρέσουμε υπνοδωμάτιο».

Το τηλέφωνο αναχώρησε ολοταχώς για τον τοίχο, η πεθερά Γεωργίου ψυχορραγούσε στο Αγία Όλγα, δύο αγέννητα μωρά κάνανε σχέδια για τα νέα τους, πιο ευρύχωρα, υπνοδωμάτια, ο κύριος Γεωργίου έτριβε από χαρά τα βρωμόχερά του με το ανέλπιστο δώρο και εννιά χρόνια σπουδών χόρευαν το χορό του Ζαλόγγου στην ταράτσα του οικοτροφείου του κυρίου Γεωργίου, έτοιμα να αυτοκτονήσουν στην άδεια πισίνα της δυτικής πρόσοψης.  

Day 6 - True Blood

http://www.youtube.com/watch?v=MiBhZIaJsQ4

( Fluffer:  A fluffer is a hired member of the crew of a pornographic movie whose role on the set is to sexually arouse the male participants prior to the filming of scenes requiring erections…πηγή: Wikipedia)

Όλοι οι άνθρωποι αναλαμβάνουμε ρόλους, σε παθητικό ή ενεργητικό επίπεδο, ρόλους εύκολους ή δύσκολους, ταιριαστούς ή αταίριαστους, που όμως προσδιορίζουν αυτό που τελικά είμαστε. Το οποίο τελικά δε φαίνεται και ποτέ, καθώς παραμένουμε σε μια διαρκή υπέρθεση καταστάσεων, και νεκροί και ζωντανοί ταυτόχρονα, σαν τη γάτα του Shrodinger. Ο παρατηρητής για να ανακαλύψει την αλήθεια, θα πρέπει «να ανοίξει το κουτί», αλλά επειδή το κουτί είναι τεχνικώς αδύνατο να ανοίξει, παραμένουμε ένα αιώνιο ερωτηματικό, να απασχολούμε τα υπόλοιπα ερωτηματικά που καθημερινά μας απασχολούνε.  

Ένα βράδυ, ήμουν δεν ήμουν 18, ήρθαν στο σπίτι η Ελένη, η Μάρθα και ο Αντώνης. Οι τέσσερις μας είχαμε αναπτύξει έναν ισχυρό δεσμό, κυρίως μέσα από τη μουσική και τις ουσίες. Η Ελένη, 20άρα τότε, είχε ξεκινήσει «θεατρικές σπουδές», έχοντας συμμετάσχει μάλιστα και σε δυο τρεις βιντεοταινίες της εποχής, ερωτικές τις έλεγαν τότε. Παρά το ταλέντο της, γρήγορα τα παράτησε («πολύ πίπα, αδερφέ μου»), ξανάδωσε πανελλήνιες και μπήκε στη νοσηλευτική. Πρωτοετής πλέον, ήταν εκείνο το βράδυ μέσα στην τρελή χαρά, καθώς είχαν ξεκινήσει στη σχολή να μαθαίνουν αιμοληψίες. Μας εξήγησε ότι είναι εύκολη διαδικασία και ανώδυνη, αλλά ότι ήταν απαραίτητο να κάνει συχνά πρακτική, «για να πάρει το κολάι».  Ένιωσα αυτόματα ότι το μπαλάκι θα έπεφτε σε μένα,  με δεδομένο ότι αποτελούσα το πειραματόζωο της παρέας και το γεγονός ότι περιστασιακά πηδιόμασταν κιόλας, είχε εντείνει την οικειότητα. Μου έταξε διάφορα προκειμένου να μου κάνει αιμοληψία, χρησιμοποιώντας κάθε απίθανο επιχείρημα («φαντάσου να θελήσεις να περάσεις στην ηρωίνη, δε πρέπει να ξέρεις πώς είναι?»)  

Λύγισα. Ξεκίνησε με τρεμάμενο χέρι να με τσιμπάει με τη βελόνα, γύρω στις δέκα φορές. Με κατηγόρησε ότι «δεν φαίνονται οι φλέβες σου, ρε μαλάκα» και απόρησα, καθώς μου ήταν αδύνατον να καταλάβω τι ήταν τότε όλα αυτά τα γαλάζια κορδόνια στον πήχη μου. Μετά από καμιά εικοσαριά προσπάθειες «άντε μάγκα μου, τυχερός είσαι, τελειώσαμε», ξάπλωσα στο κρεβάτι. Οι άλλοι δύο έφυγαν πανικόβλητοι, φοβούμενοι τα χειρότερα. Μείναμε η Ελένη και εγώ. Αφού ήπιαμε κ ένα τσιγάρο, γρήγορα βρέθηκα με την Ελένη από πάνω μου.  Καμία ανταπόκριση. Η επίδοξη νοσηλεύτρια χρησιμοποίησε κάθε πιθανή και απίθανη τεχνική για να κάνει το μικρό μεγάλο (χέρια, στόμα, πόδια, βυζιά), αλλά «το πουλί είχε πετάξει» (που θα έλεγε κι η θεία Κούλα). Με την Ελένη δεν ξαναπηδηχτήκαμε ποτέ, ούτε πέρασα στην ηρωίνη, μένοντας στην ασφάλεια της κόκας και της εθελοντικής αιμοδοσίας από επαγγελματίες.

Την είδα τις προάλλες σε μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο, προϊσταμένη στο τμήμα αιμοδοσίας. Της υπενθύμισα ότι μου οφείλει πολλά, καθώς η καριέρα της ξεκίνησε να χτίζεται στο δικό μου χέρι. Καθώς έσφιγγε το λάστιχο στο μπράτσο - ίσως ένα τσικ πιο δυνατά από ότι χρειαζόταν, ίσως και όχι - πέρασε απαλά το χέρι της πάνω από το παντελόνι μου, ψηλά στο μηρό. Με καθυστέρηση περίπου δύο δεκαετιών, ένιωσα τον μικρό μου εαυτό να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα που τότε είχε πεισματικά αρνηθεί. Σε όλη τη διάρκεια της αιμοληψίας, με χάιδευε στοργικά στο μπούτι και μου διηγιόταν αστείες ιστορίες για τα παιδιά της και για τον ενδοκρινολόγο άντρα της («δουλεύει κι αυτός εδώ, θα τον γνωρίσεις»), καθώς και για τις τεράστιες προσπάθειές της να αδυνατίσει.

Στο τέλος, με επέπληξε αυστηρά «έχεις πάρει δυο τρία κιλά, δεν κάνει», μου κόλλησε ένα χανσαπλάστ, κ με συνόδευσε μέχρι την πόρτα.

 Έφυγα ζαλισμένος, ένα λίτρο ελαφρύτερος, κρατώντας στο χέρι μια φρυγανιά και μια πορτοκαλάδα, χαμογελώντας με νόημα.

Δεν κατάλαβα τίποτα.

Day 3 - Αγάπη

http://www.youtube.com/watch?v=Xl3QoD6wiDI

(…..Κι όμως, εάν ακόμη δεν με κατασπαράξανε αλύπητα, να πετάξουνε τις σάρκες μου στα σκυλιά, αυτό δεν το χρωστάω σ’ εσένα, στη μεγάλη στοργή σου και στην αγάπη σου; Το ξέρω, μη μου το κρυφτείς, το ξέρω σου λέω: προσεύχεσαι για μένα….Ν. Εγγονόπουλος - Δεν είμαι εγώ ο πυροτεχνουργός;)

Οι δεκαετίες του 1970 κ 80 αποτέλεσαν την απαρχή της άνθισης πολιτιστικών προϊόντων μιας καινούργιας αισθητικής - και ηθικής, ενδεχομένως - που έμελλε να να μας στιγματίσουν μέχρι σήμερα. Η άνοιξη της Ελληνικής βιομηχανίας πορνό, με γιγαντιαίες μορφές όπως ο Κώστας Δώστας, ο Τέλη Σταλόνε, ο αξεπέραστος "δάσκαλος" Γκουσγκούνης, οι διασκευές γαλλικών και ιταλικών τραγουδιών (μον ντιέ), οι βιντεοταινίες με την νέα (τότε) αφρόκρεμα της υποκριτικής (Ψάλτης, Παλιός, Γαρδέλης, Μιχαλόπουλος, Φίνου), οι μεταφορές ξένων σειρών (ο αειθαλής Νίκος Γαλανός στην ελληνική εκδοχή του Love Boat), όλοι ανεξαιρέτως έβαλαν το χεράκι τους κ το λιθαράκι τους στην παραγωγή πολιτισμού, ή όπως τέλος πάντων θέλετε να ονομάσουμε αυτό που παρήχθη.

Και όλοι αυτοί, στη συνέχεια, εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας. Λες κ άνοιξε μια τεράστια μαύρη τρύπα και τους κατάπιε όλους συγκούρδουλους (όπως θα έλεγε η θεία Κούλα). Και αίφνης, στην χρυσή δεκαετία του 2000, αυτή η τρύπα άνοιξε πάλι, και μας τους ξέρασε και πάλι όλους (ή σχεδόν όλους, γιατί υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που πέθαναν ή ασπάστηκαν κάποια θρησκεία, πχ. Κώστας Καφάσης, Κοινούσης κλπ), "για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι παλιότεροι".

Αλλά αλήθεια, τι είναι αυτό που ξαναφέρνει πίσω θαμμένες εικόνες, ξεχασμένα πρότυπα ή αναμνήσεις. Τι είναι αυτό, που σαν αόρατος μαγνήτης, έλκει τμήματα του παρελθόντος και τα μας τα ξανασερβίρει, χρόνια μετά, όταν εμείς είμαστε λίγο πολύ βέβαιοι ότι τα έχουμε οριστικά ξεπεράσει?

Αν ρωτήσουμε τους κβαντικούς φυσικούς, ίσως μας αναφερθούν στην παράξενη (και διαφιλονικούμενη) αρχή της "μη τοπικότητας" (non-locality principle), σύμφωνα με την οποία, δύο σωματίδια (πχ ηλεκτρόνια) που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, από τη στιγμή που ήρθαν σε επαφή, διατηρούν μια σύνδεση μεταξύ τους, ακόμα και όταν το ένα αποχωριστεί το άλλο, κατά τέτοιον τρόπο που οι ιδιότητες και οι κινήσεις του ενός, πάντα θα επηρεάζουν το άλλο, ανεξαρτήτως της απόστασης που πλέον έχουν. 

Ίσως αυτή η θεωρία θα ήταν ιδανική για να εξηγήσει το γιατί πάντα επιστρέφουμε στο παρελθόν, αλλά έχει το μειονέκτημα ότι ίσως παραείναι πολύπλοκη αφενός, και αφετέρου δεν άρεσε καθόλου στον Einstein, ο οποίος, εξ όσων πληροφορούμαι, ήταν ένας εξαιρετικά ευφυής άνθρωπος, ενδεχομένως εξυπνότερος ημών (ο εν τοις ουρανοίς), και η θεωρία αυτή ήταν που τον ανάγκασε να δηλώσει το περίφημο "ο Θεός δε παίζει ζάρια με το Σύμπαν".

Ίσως τελικά θα πρέπει να αρκεστούμε στον στίχο του ποιητή που λέει "η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία", έτσι, απλά και ξάστερα, χωρίς περαιτέρω γαμημένες επιστημονικές εξηγήσεις.

Έχεις πεθάνει τόσα χρόνια, που θα πρεπε κάπου να σε έχω ξεχάσει. Η εικόνα και οι μνήμες θα έπρεπε λογικά να ξεθωριάζουν. Εσύ στας αιωνίους μονάς και εγώ στα αγαπημένα μου γιαπιά, εσύ στην Ιερουσαλήμ της λήθης, εγώ κάπου εδώ στο κέντρο, ασκόπως περιφερόμενος. "Where did all the love go?" και προπαντώς, εσύ που είσαι? Ίσως να πέρασες απλά στο διπλανό δωμάτιο. Ή να σε κουβαλάω μέσα μου και να σωματίδιά σου να καθορίζουν τις ροπές των δικών μου.

Από όλα τα τραγούδια, μόνο ένα μου έρχεται στο μυαλό, με τη φωνή του Πανούση

 "Εγώ κι εσύ μαζί".  

Νασαι καλά, όπου και νάσαι.

Day 1 - Afternoon tea

http://www.youtube.com/watch?v=4sfhvxTZ0wo&ob=av3e

(Όποιον και να ρωτήσετε θα σας πει ότι δεν είμαι και πολύ καλός άνθρωπος. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Πάντα συμπαθούσα τους παλιανθρώπους, τους παράνομους, τα ρεμάλια. Δεν τα γουστάρω εκείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια με τη γραβάτα και την καλή δουλειά. Μ' αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι, οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια, τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους. Αυτοί μ' ενδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις...Τσάρλς Μπουκόφσκι - Ιστορίες μιας θαμμένης ζωής)

- Κάτοψη Επίπεδο +01. Εδώ θέλω μια ενδιάμεση πόρτα.
- Θα τη βάλουμε.
- Και εδώ άλλη μία.
- Θα τη βάλουμε κι αυτή.

Η κυρία Δελλή θέλει δυο ενδιάμεσες πόρτες. Προφανώς για να μπαινοβγαίνει η αδερφή της η Μαίρη, που μαίρη ακούμε και μαίρη δε βλέπουμε. ("Where is Mona? She's long gone. Where is Mary? She's taken her along")
Δύο επιπλέον ενδιάμεσες πόρτες λοιπόν, α, και να μεγαλώσουμε τη μεζονέτα. Της πρότεινα να αγοράσουμε κ το διπλανό οικόπεδο. Δε γέλασε. Σπάνια γελάει. Με την άκρη του ματιού, είδα τον Χασάν. Αυτός κρυφογελούσε, αφήνοντας να φανεί μια υπέροχη σειρά από ασσύμετρα, σάπια δόντια. Αυτός δε θέλει ενδιάμεση πόρτα. Ούτε το δίπλα οικόπεδο. Ζει με τις τρεις (3) γυναίκες του πανευτυχής στο δικό του κοσμοχώρο, στο Κουκάκι. Σε εκείνο το παράλληλο σύμπαν - μια γιγαντιαία παρτούζα διαρκούς ευφορίας, φαντάσου το - όπου τα προσωπικά του νέτρινα κινούνται ασταμάτητα πάνω- κάτω, δεξιά-αριστερά, πλάγια-πίσω, μέσα-έξω, μέσα-έξω και είμαι σίγουρος ότι δε θα ξόδευε ούτε μια σταγόνα από το σπέρμα του για να το χαρίσει στο στόμα της κυρίας Δελλή, που είχε στεγνώσει από το κακό του, αφού η μεζονέτα αρνιόταν πεισματικά να ξεπεράσει τα 500 τ.μ. που της επέτρεπε ο συντελεστής δόμησης.
Διάλειμμα για τσιγάρο και απογευματινό τσάι για δύο. Χασάν, στην υγειά σου.

Day 1 - noon

http://www.youtube.com/watch?v=GWvqkDvv4mE

(Anatidaephobia – the fictional fear that somewhere, somehow, a duck is watching you. Πηγή: wikipedia)

Στην Ελληνική μυθολογία, ο Φόβος απαντάται ως γιός του Άρη και της Αφροδίτης, θεότητες του πολέμου και της ομορφιάς αντίστοιχα. Κίνητρο και αντικίνητρο σύμφωνα με τον Ράιχ, χρησιμοποιήθηκε ευρέως στο πέρας των αιώνων για να κινητοποιήσει ή να ακινητοποιήσει ανθρώπους και μάζες. Αυτό μας το θυμίζει και ο Elias Canetti, στο περίφημο Masse und Macht (Μάζες και Δύναμη), αλλά και ο δικός μας (αν κ όχι τόσο "δικός μας") Γεωργαλάς στη διαβόητη Προπαγάνδα. Πραγματικός ή φανταστικός, αν βρεί το δρόμο του να τρυπώσει στον εγκέφαλό σου, θα κατσικωθεί εκεί και καμία ψυχίατρος, κανένας σοφός Σαμάνος και κανένα μεσκάλ δε θα καταφέρει να στον βγάλει, εκτός και αν εσύ προσωπικά αποφασίσεις να αποχωριστείς την παρουσία του. Και ο κάθε φόβος, κατά πως φαίνεται, θέλει την παρέα του. Άλλους φόβους. Και την προσελκύει. Στο φόβο του αγνώστου, ή του θανάτου, έρχεται να προστεθεί ο φόβος της απώλειας της δουλειάς, του συντρόφου, των φίλων, του ευρώ, του Παπούλια, ότι τέλος πάντων διαλέξει ο καθένας από αυτήν την ανεξάντλητη δεξαμενή νευρώσεων. Μέχρι που στο τέλος, το αντικείμενο του φόβου περνά στο παρασκήνιο, για να παραχωρήσει τη σκηνή στον δικαιωματικό βασιλιά, τον Διάχυτο Φόβο. Εκείνον τον Άρχοντα Φόβο, που, σαν τη μουσική στα Σαγόνια του Καρχαρία, σου χαρίζει αυτό το μοναδικό συναίσθημα της απόλυτης παράλυσης, Τόσο τρομακτικό, τόσο καθηλωτικό, τόσο απόλυτο, αλλά και τόσο γελοίο. Σα να σε παρακολουθεί παντού μια γαμημένη, αδιάκριτη πάπια.

Day 1

http://www.youtube.com/watch?v=9HmJQyS8QVw

(...Μου σύστησε να μην παραμελώ τα θρησκευτικά μου καθήκοντα. Αυτό ήταν κάτι που κατάφερνα να αποφεύγω, αλλά δε το άφηνα να γίνεται αντιληπτό. Ο Τομ πίστευε στο Θεό. Εγώ πήγαινα στην κυριακάτικη λειτουργία όπως ο Χάνσεν, αλλά πιστεύω ότι δεν μπορεί κανείς να έχει τα λογικά του και να πιστεύει στο Θεό, κι έπρεπε οπωσδήποτε να έχω τα λογικά μου.....Μπορίς Βιάν - Θα φτύσω στους τάφους σας)

Κάθε πρωί, μα κάθε πρωί, με το που ανοίγω τα μάτια, αρχίζει η προσωπική μου διαπάλη. Την ονομάζω το προσωπικό μου "πεδίο του Μπάρντο", όπως το περιγράφει η θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών. Αυτή η μεταθανάτια πάλη με τον εαυτό σου, που θα σε οδηγήσει - αν φυσικά σε οδηγήσει ποτέ - στην απόλυτη εσωτερική επίγνωση. Γιατί ο ύπνος, κάθε ύπνος, είναι και ένας μικρός θάνατος, αλλά μετά σκέφτομαι, ότι και κάθε ξύπνημα το ίδιο είναι. Για να ξεκινήσει μια μέρα, πρέπει κάτι να πιστεύεις, κάπου να προσευχηθείς ή κάτι να πίνεις. Έστω δύο σταγόνες μπέρμπον σε έναν αχνιστό καφέ. Ή στη ζεστή σοκολάτα. Έφυγα.