(…..Και ενώ, μετά μικράν ανάπαυλαν, ητένιζε πάλιν τον ορίζοντα, μία άλλη φαντασίωσις εγεννήθη εις τον νουν του. Εις την φαντασίωσιν ταύτην, ωσάν να ήθελε να εκδικηθή την νεάνιδα των Αθηνών, ο Σπερχής έβλεπε τώρα τον εαυτόν του ως Τούρκον γενίτσαρον, να φονεύη διά φασγάνου τον εκλεκτόν της Βεατρίκης και, ακολούθως, να μαστιγώνη την ωραίαν κόρην, την οποίαν έβλεπε γονυπετή, επί παχέος τάπητος, με την κεφαλήν της εγγίζουσαν το δάπεδον, με το φόρεμά της υψωμένον μέχρι της οσφύος, με τον κώλον της γυμνόν και τουρλωμένον, ενώ οι ακάλυπτοι γλουτοί της καθίσταντο ρόδινοι και εν τέλει πορφυροί, υπό τα δηκτικά και συρίζοντα πλήγματα του καμτσικίου του, έως που από την ερυθράν πλέον σφαιρικήν επιφάνειαν των φλεγομένων οπισθίων της, ήρχισε να αναβλύζη το αίμα. Ο Ανδρέας Σπερχής ερρίγησε. Τώρα έβλεπε τον εαυτόν του να ανατρέπη την Αθηναίαν κόρην επί του τάπητος, και ενώ εκείνη εκραύγαζε, ζητούσα βοήθειαν ματαίως, έβλεπε τον εαυτόν του ο Σπερχής να ανέρχεται επ’ αυτής και με πριαπικήν φρενίτιδα θηριώδη να την βιάζη…..Ανδρέας Εμπειρίκος – Ο Μέγας Ανατολικός)
Μεγαλώσαμε και οι επιθυμίες μας έγιναν ανάγκες. Το ίδιο και οι φαντασιώσεις μας. Ακόμα και αν αυτές πολλές ξεπερνούν την "κανονικότητα", αυτό που θα ονόμαζαν οι φίλοι μας οι Γερμανοί Normalitaet. Από την άλλη πάλι, οι Γερμανοί ίσως είναι οι τελευταίοι που μπορούν να μας μιλήσουν για Normalitaet, με επικεφαλής μια καγκελάριο που όταν χώρισε από το δύστυχο σύζυγό της, το μοναδικό αντικείμενο που επέλεξε να πάρει ήταν ένα ψυγείο.
Φυσικά, ούτε ο Εμπειρίκος, ούτε - πολύ περισσότερο - εγώ, δικαιούμαστε να ομιλούμε περί κανονικότητος, γιαυτό και στην καθημερινότητά μας επιλέγουμε την ανωμαλία ως τιμιότερη δίοδο έκφρασης και επικοινωνίας.
Για όλους εμάς λοιπόν, τους λίγους ή τους πολλούς, τους κακούς ή τους χείριστους, για μας γράφω. Για μας, που παραμένουμε πεισματικά ανώμαλοι (και ανόρμαλοι), που θεωρούμε ότι ένας γενναίος καβγάς αποτελεί απλώς την εισαγωγική πράξη σε ένα θυελλώδες γαμήσι, για μας που θα προτιμούσαμε να σπάσουμε το κεφάλι του άλλου από το να του πάρουμε συμβιβαστικά το μάικρογουειβ και την κουζίνα, για μας που, τελικά, το μοναδικό υπαρκτό δίλημμα που αποδεχόμαστε είναι το "αγάπη ή θάνατος". Για εμάς γράφω.
Για εμάς τους δύο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου