(……Το σκοτάδι τον ελκύει, όπως και το φως. Στις μέρες μας, το να σβήνεις το φως για να κάνεις έρωτα μοιάζει γελοίο, το ξέρει, κι αφήνει ένα μικρό φωτάκι αναμμένο πάνω απ' το κρεβάτι. Την ώρα όμως που μπαίνει μέσα η Σαμπίνα, σβήνει το φως. Η ηδονή που τον κυριεύει απαιτεί σκοτάδι. Αυτό το σκοτάδι είναι καθαρό, απόλυτο, χωρίς εικόνες ή οράματα, αυτό το σκοτάδι δεν έχει τέλος, δεν έχει σύνορα, αυτό το σκοτάδι είναι το άπειρο που ο καθένας μας κουβαλάει μαζί του… Μίλαν Κούντερα – Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι. )
Ζω μια περίοδο τρέλας σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Αν ήμουν ο Πικάσο, θα ήμουν τώρα στην κόκκινη περίοδο. Θα ζωγράφιζα μουνιά και ψάρια, θα πήγαινα σε μαγέρικα της Βαρκελώνης κ θα έτρωγα μέχρι σκασμού χωρίς να πληρώσω, χαιδεύοντας κοπέλες "απαλές σαν ροδάκινο, γυμνές σαν κοριτσάκια" που λέει κ ο Μπορίς Βιάν, μικρές χαρές δηλαδή, από αυτές που κάνουν τη ζωή πιο όμορφη και πιο υποφερτή. Ατελείωτες παρτούζες, με αρλεκίνους να κρυφοκοιτάζουν πίσω από φωτεινά παραβάν, πρόσωπα κομμένα στα δύο ή τα τρία, πεταλουδίτσες που γλωσσοφιλιούνται κρυφά πίσω απ' τα πορνεία της οδού Αβινιόν, τέτοια απλά, καθημερινά πράγματα. Βελούδινα ανάκλιντρα, μυρωδιά λιμανιού, γλάστρες με γιασεμί και χασίς, κι από πίσω στριγγή και παραμορφωμένη η φωνή του Johnny RottenThe Captain's wife was Mabel,
to fuck she wasn't able,
so the dirty shits, they nailed her tits
across the barroom table
Ήμουν και παραμένω αισιόδοξος. Τα πράγματα ίσως να μην πάνε καλύτερα, αλλά εμείς θα πάμε. Σε πείσμα θεών και ανθρώπων. Μέσα σε ένα χαρούμενο αττικό φως, ή μέσα σε ένα άπλετο, ηδονικό, παραληρηματικό σκοτάδι. Κλείσε τα μάτια, χαλάρωσε και μην ανησυχείς για τίποτα. Άλλωστε, όπως λέει κ η Λούσυ στον Τσάρλυ Μπράουν "Όταν η ελπίδα πεινάει, την τρέφουν τα πάντα."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου