Day 14 - Πρωκτικό Σεξ

(....Πολλές γυναίκες αποστρέφονται το πρωκτικό σεξ εξαιτίας της τραυματικής πρώτης δεύτερης ή τρίτης τους εμπειρίας. Όμως, δεν χρειάζεται να είναι έτσι. Το σίγουρο είναι πως αν δεν είσαι ήρεμη και χαλαρή, θα πονέσεις. Αν πάλι εκείνος επιμένει να διεισδύσει χωρίς καμία προετοιμασία και πάλι θα πονέσεις. Αν δεν χρησιμοποιήσετε λιπαντικό, επίσης θα πονέσεις και θα παραπονέσεις. Για να ευχαριστηθείτε το πρωκτικό σεξ και οι δύο, υπάρχουν κάποια πράγματα που θα πρέπει να συμφωνήσετε μεταξύ σας, όπως το πότε θέλεις να γίνει, το πού και το πώς. Έπειτα, θα πρέπει να σε αφήσει να κινήσεις τα νήματα. Για παράδειγμα μπορείς εσύ να οδηγήσεις το πέος του αργά και στο βάθος που θέλεις. Άφησέ τον να διεισδύσει για 2,5 εκατοστά και έπειτα ζήτα του να βγει τελείως. Έπειτα, άφησέ τον να διεισδύσει για άλλα 2,5 εκατοστά και πες του να τραβηχτεί τελείως πάλι. Με αυτό το παιχνίδι του μέσα-έξω που θα συνεχίσετε να κάνετε για λίγο ακόμα, θα συνηθίσεις το πέος του και ο πόνος που μπορεί αισθάνθηκες αρχικά θα υποχωρήσει….πηγή: Πίσω πόρτα – Τα 6 κλειδιά της απόλαυσης www.womenonly.gr)

 

Οι καιροί αλλάζουν και δεν τους προλαβαίνουμε. Τις περισσότερες φορές χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, ήσυχα, ήρεμα, ύπουλα. Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία, έλεγε ο Σαββόπουλος, αλλά όταν οι επιπτώσεις επεκτείνονται και στον δικό σου κώλο, συνήθως σου φεύγει η διάθεση για τραγούδι, χορό και 60's μπαλάντες.

Ίσως μπορούμε προετοιμαστούμε, ίσως δεν προλαβαίνουμε, ίσως δεν ξέρουμε πώς. Τα περιοδικά, οι φίλοι και οι συγγενείς είναι γεμάτοι συμβουλές και λύσεις. Στην πραγματικότητα, η μοναδική προετοιμασία που μπορείς να κάνεις είναι να δεχθείς τη νέα κατάσταση σχετικά αξιοπρεπώς,  χωρίς ουρλιαχτά δηλαδή και γαμοσταυρίδια - κατά το δυνατόν- , να χαλαρώσεις δηλαδή και να το απολαύσεις, σκεπτόμενος ότι εκατομμύρια άλλες φιλενάδες σου πριν από σένα, λίγο πολύ το ίδιο κάνανε, άσε που, και θέμα να το κάνεις, μάλλον δεν θα κερδίσεις και τίποτα. (Ξέρω ότι δε βοηθάω.)

Σε προσωπικό επίπεδο, θα ανάψω άλλο ένα τσιγάρο, και θα αφήσω το μυαλό να ταξιδέψει σε εκείνο το sunny afternoon των kinks, που με στοιχειώνει από παιδί. Ίσως να σκεφτώ και λίγο εσένα, "πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το τι και το ε" που λέει ο Ποιητής, ίσως κρυφοκοιτάξω μια μικρή φωτογραφία σου, ίσως χαμογελάσω, ίσως χαμογελάσεις και εσύ, και μου περάσει το τσούξιμο. Άντε να δούμε.  

 

Day 13 - Ο ηλίθιος

(...Αυτό που κάνει τα χρήματα πιο πρόστυχα και πιο μισητά από κάθε τι άλλο, είναι ότι σου δίνουν και ταλέντα. Και θα δίνουν μέχρι τη συντέλεια του κόσμου... Φ. Ντοστογιέφσκι - Ο ηλίθιος

Ο γιός μου, ήδη από την ηλικία των 5, έδειχνε ξεχωριστό ενδιαφέρον για τις κατασκευές. Συχνά τον παίρνω μαζί στις οικοδομές, του δείχνω κατασκευές σε όλα τα στάδια και φυσικά πηγαίνουμε στο τέλος να δει "τα σπίτια του μπαμπά" (μη χέσω..), μόλις ολοκληρωθούν. "Θέλω και εγώ να γίνω μηχανικός" μου λέει και εγώ επαναλαμβάνω τη γνωστή και προβλέψιμη επωδό "Έχεις χρόνο να αποφασίσεις. Πάντως σε ότι κάνεις, φρόντισε να το αγαπάς πολύ, ώστε στο τέλος να είσαι περήφανος για το τελικό αποτέλεσμα". Συμφωνώ ότι ως ατάκα μπορεί άνετα να προταθεί για όσκαρ κοινοτυπίας, αλλά από την άλλη, το παιδί είναι μικρό και είναι δύσκολο να του πεις ότι η εργασία είναι το καταφύγιο των ανθρώπων που δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν, όπως έλεγε κ ο Όσκαρ Ουάιλντ)

 

Έχω εγκαταστήσει ένα ρυθμό στο κάπνισμα. Καπνίζω ένα τσιγάρο ανά είκοσι λεπτά, δηλαδή τρία την ώρα, επί 15 περίπου ωφέλιμες ώρες (δηλαδή μείον ύπνος, φαί, παραμονή σε χώρους που απαγορεύεται το κάπνισμα) φτάνουμε τα 45 τσιγάρα, δηλαδή δύο πακέτα κ κάτι ψιλά.

Η κυρία Παπαδοπούλου από την πλευρά της, δεν καπνίζει, δεν πίνει καφέ, δεν χαμογελά, αλλά - δε γαμιέται -  είναι τώρα εδώ και φαίνεται διατεθιμένη να σπρώξει τα ωραία της λεφτά για να ολοκληρώσει ένα "έργο ζωής" όπως το ονομάζει η ίδια. Ένα εξοχικό στην ιδιαίτερη πατρίδα της (όσο ιδιαίτερο μπορεί κανείς να θεωρήσει το Δήλεσι), σε σχέδια που έχει επιμεληθεί και ετοιμάσει η ίδια, ως έμπειρη και ταλαντούχος συνταξιούχος συμβολαιογράφος.

Πέρασαν δυο βασανιστικές άκαπνες ώρες, όπου η κυρία Παπαδοπούλου μου εξηγούσε και μου εκθείαζε τα σχέδιά της, εγώ ανεβοκατέβαζα συγκαταβατικά την κουρούπα μου ("είναι εξαιρετικά τα σχέδια"), προσθέσαμε δύο επιπλέον τζαμαρίες ("τα λατρεύω τα bay windows"), ήπιαμε (ήπιε) τσάι με βότανα, φάγαμε (έφαγα) μπισκότα κανέλας και συμφωνήσαμε να ξαναβρεθούμε την Τετάρτη, όταν θα τα έχω "δουλέψει λίγο τα σκίτσα".

Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ, αναρωτιόταν ο Καμύ και εδώ που τα λέμε, αυτό το ερώτημα έρχεται και ξανάρχεται στη ζωή μας, αμείλικτο και βασανιστικό. 

Επιστροφή στο γραφείο με μια κούπα (σούπα) καφέ, καπνίζω πλέον εκτός ελέγχου, σχεδόν μανιακά, το έργο ζωής της κυρίας Παπαδοπούλου παίρνει το δρόμο της υλοποίησης, κοιτάζω ξανά και ξανά τα σχέδια  -"αυτά τα εξαίρετα σχέδια"-, σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει κανένας (μα κανένας) απολύτως λόγος να πάω το παιδί στο Δήλεσι, χαμογελάω και πιάνω δουλειά.

Ο ηλίθιος.

Day 10 - Το πουλί

 

 

(...Ένα μοναχικό πουλί πρέπει πάντα να έχει το ράμφος του στραμμένο στον ουρανό , να πετά πάντα στο πιο ψηλό σημείο του και να μην αναζητά την συντροφιά κανενός, ούτε καν των ομοίων του.. Carlos Castaneda)

Αν η αρχή του Pareto είναι σωστή, και πράγματι το 80% των αποτελεσμάτων παράγεται από το 20% των αιτιών, πιστεύω ακράδαντα ότι το 80% των πονοκεφάλων μου προέρχεται από το 20% των συγγενών μου. Με δεδομένο φυσικά ότι διατηρώ σχέσεις με μικρό ποσοστό των συγγενών μου (μικρότερο ακόμα και του 20%, με αποτέλεσμα να μη βγαίνουν τα νούμερα), ίσως τελικά να μην χρειάζεται καν η επίκληση αυτής της αρχής για να αποδείξω αυτό το προσωπικό μου αξίωμα. Αυτοί που με ξέρουν, λίγο πολύ γνωρίζουν ότι είμαι τελικά μάλλον μοναχική ψυχή, δηλαδή μου αρέσουν οι φίλοι, οι συγγενείς, οι παρέες αλλά έρχεται σύντομα η στιγμή που δε βλέπω την ώρα να ξεκουμπιστούν ή να ξεκουμπιστώ και να φύγω. Ένας ψυχολόγος θα με χαρακτήριζε ενδεχομένως εσωστρεφή, ένα άτομο που δεν έχει αναπτύξει ακόμα εκείνες τις συναισθηματικές δεξιότητες που θα του επέτρεπαν την ομαλή συνύπαρξη με άλλους σε διάρκεια χρόνου. Ένας ψυχίατρος θα τόνιζε μια αποκλίνουσα συμπεριφορά, με τάση στις καταχρήσεις, ευερέθιστος, μονήρης, στο κατώφλι του αλκοολισμού και της παράνοιας. Και ένας αγράμματος ηλικιωμένος συγγενής μου θα σας το έθετε στεγνά  "Μαλάκας. Απλά μαλάκας. Ίσως όχι απλά μαλάκας. Αλκοολικός και μαλάκας".
Εγώ πάλι από την πλευρά μου, θα παρέθετα μια βολική ατάκα ενός σοφού σαμάνου δάσκαλου στην αρχή ενός ποστ (που θα αναφέρεται σε ιπτάμενες πούτσες), ίσως ανέβαζα και λίγο amos milburn να με συνοδεύει σε αυτή τη μοναχική, σνομπίστικη πορεία μου προς την πνευματική απογείωση, άντε κ δύο δάχτυλα ουίσκυ κ ένα πονστάν γιατί αρχίζει να νυχτώνει, θα έριχνα και δυο καντήλια ξεγυρισμένα που μου τελειώσαν τα τσιγάρα γιατί μου τα κάπνισε η μαλάκω η Κούλα κ πάει τελείωσε. Αύριο πάλι. Καληνύχτα σας.

Day 9 - Θεσσαλονίκη

http://www.youtube.com/watch?v=xPGLNYAgL-8

(....δεσποινίς μην κάνετε πείσματα, έχει για όλους καθίσματα.. Μποστ)

Περνάμε πολύ χρόνο καθιστοί, και αυτό σταδιακά εξελίσσεται σε κυτταρίτιδα, φίλες μου. Σωματική και πνευματική. Ζούμε σε μια αίθουσα αναμονής του προσωπικού μας αεροδρομίου, πρωταγωνιστές στο δικό μας τέρμιναλ. Περιμένοντας. Θυμήθηκα το απιθανόπαιδο, που τον ρωτούσε ο κύριος Απίθανος "Τι κάνεις εδώ?", και εκείνο του απάντησε "Περιμένω κάτι απίθανο να συμβεί".

Αλλά αυτό το απίθανο σπάνια συμβαίνει κ αυτή η στάση αναμονής επιβαρύνει τη σπονδυλική στήλη και εντείνει την όψη φλοιού πορτοκαλιού, με αποτέλεσμα αυτό το εκνευριστικό mandarini effect, που τόσο συχνά μας ταλαιπωρεί, φιλενάδες μου. Στο επόμενο στάδιο της διαστροφής, όχι απλώς περιμένουμε κάτι απίθανο, αλλά συνήθως απαιτούμε από τους γύρω μας- για τους οποίους έχουμε προσδιορίσει μια αξία χρήσης και κατά προτίμηση της χρήσης που μας βολεύει - να κάνουν για μας αυτό το απίθανο, πράγμα συνήθως απίθανο να συμβεί.  

Έδώ είμαι λοιπόν. Αγκαλιά με το προσωπικό μου κόλλημα. "Εδώ στέκομαι και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς", που έλεγε και ο Λουθήρος όταν άκουγε τα μπινελίκια του από τις καθολικές ξεκωλιάρες φίλες του. Θεσσαλονίκη, βράδυ, λιμάνι, και κρύο. Ένα μπουκάλι και κάτι. Ναρκωμένος, πεισματικά ακίνητος, περιμένοντας κάτι απίθανο να συμβεί.

Day 7 - Το Πι

http://www.youtube.com/watch?v=UFRrwBQxjbI&feature=related

(...Άσε απ' έξω όλα τ' άλλα! Σκέψου την αιωνιότητα. Δες πίσω σου -φαντάσου- να κοιτάζεις ατέλειωτα πίσω στο παρελθόν. Ο χρόνος εξαπλώνεται προς τα πίσω για όλη την αιωνιότητα. Και, αν ο χρόνος εξαπλώνεται συνεχώς προς τα πίσω, οτιδήποτε θα μπορούσε να συμβεί δεν έχει ήδη συμβεί; Οτιδήποτε γίνεται τώρα δεν θα έχει γίνει έτσι παλιά; Οτιδήποτε περπατάει εδώ δεν έχει περπατήσει το ίδιο μονοπάτι στο παρελθόν;... Ίρβιν Γιάλομ - Όταν έκλαψε ο Νίτσε)

Το πι θεωρείται το πιο πένθιμο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Στον μικρόκοσμο των γραμμάτων και των λέξεων, το πι έχει έναν δικό του τρόπο να σου μεταφέρει το συναίσθημα της λύπης. Γιαυτό και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στην Ελληνική Γραμματεία αλλά και στο τραγούδι, με γνωστότερο ίσως σύγχρονο παράδειγμα την Κίτρινη Πόλη του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ένα τραγούδι που μπορεί εύκολα να σε πάρει από το χεράκι και να σε οδηγήσει σε εκείνη τη βαθεία κατάθλιψη από την οποία κανένα πρόζακ και κανένας γιάλομ δεν υπάρχει περίπτωση να σε γλιτώσουνε.  

Κίτρινη πόλη

Παραμονές γιορτής

Το πόμολο της πόρτας παγωμένο

Ακόμα μια νύχτα, που σε περιμένω

μα πάλι δε θαρθείς.

Και, αν οι λέξεις και τα γράμματα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι κουβαλούν ένα αποτύπωμα, παλιό όσο ο κόσμος, το οποίο επαναλαμβάνεται συνεχώς, με πατερναλιστική ευλάβεια, αν ότι ήταν να ειπωθεί έχει ήδη ειπωθεί, κάπως, κάποτε, αν κάθε συναίσθημα έχει ήδη βιωθεί, τότε σε μας δε μένει τίποτα άλλο, από το επαναλαμβάνουμε, ακούσια ή εκούσια, δράσεις, έρωτες, αισθήματα, λέξεις, χιλιοβιωμένα και χιλιοειπωμένα. Ζούμε εν ολίγοις σε ένα αέναο λεκτικό, βιωματικό και συναισθηματικό retweet, απλά παραλείποντας το σχετικό reference. Έτσι καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα απογοητευτικό ή γοητευτικό, ανάλογα με την ματιά του παρατηρητή και την ψυχική του διάθεση, οδηγούμενοι από το παιχνίδι των σκιών στο θέατρο σκιών,  και "από τα χρόνια της επανάστασης, στα χρόνια της επανάληψης" που λέει και ο ποιητής. Με το πάθος του, με την πένα του, με το πιπί του. Και τελικά, με το πι του.

Day 6 - Born to kill

http://www.youtube.com/watch?v=3eLjaqa5Z-4&feature=related

"…Διαφωνίες υπάρχουν, ακόμα και μεταξύ φίλων. Και η ζωή θα άξιζε ελάχιστα να τη ζούμε, αν βλέπαμε κάθε μικρή αψιμαχία σαν μέρος μιας μεγαλύτερης μάχης κι ενός ακόμα μεγαλύτερου πολέμου, προορισμένου να διαρκέσει όσο η καριέρα μας. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν κάθε αντιπαράθεση σαν στρατιωτική επιχείρηση, που μπορεί να κλιμακωθεί και να οδηγήσει σε μια ωραία, ευχάριστη σύγκρουση, που αποτελεί μέρος ενός πολέμου. Υπάρχει ένα όνομα για αυτούς του ανθρώπους. Ονομάζονται μαλάκες…..Stanley Bing – Ο Sun Tzu είναι πια για τα μπάζα?"

Αν δεχθούμε ότι στη ζωή υπάρχει σκοπός, μοιραία θα υπάρχει και δρόμος. Αν ο σκοπός σου είναι η γνώση, κατά την έννοια του Καστανέντα, ας πούμε, ίσως ο δρόμος να περνά από μάσημα πεγιότ, ατέλειωτες ώρες διαλογισμού και πνευματικά ταξίδια, παρέα με κάποιον ινδιάνο γιακί που μυρίζει μεσκάλ και τεκίλα. Ο σκοπός καθορίζει το δρόμο, με άλλα λόγια, αλλά αυτό στην καθημερινότητα δε φαίνεται να βρίσκει πάντα εφαρμογή. Υπάρχει και εκείνη η δεξαμενή ανθρώπων, που ο σκοπός τους - αν τελικά δεχτούμε ότι υπάρχει σκοπός - είναι απλά να τσαντίσουν όλους εμάς τους υπόλοιπους, παρεμβαίνοντας έτσι στο δικό μας σκοπό, που δεν είναι τίποτα άλλο από το να ξεθάψουμε το τόμαχοκ του πολέμου και να τους ανοίξουμε στα δύο την αντιπαθητική τους καρκάλα. 

Ο κύριος Γεωργίου ήρθε την Κυριακή το απόγευμα. Καθόταν απέναντί μου, χτυπώντας ρυθμικά στο γραφείο τα χοντρά, σαν λουκάνικα φρανκφούρτης, δάχτυλά του, τα οποία, στα μάτια ενός καθωσπρέπει ανθρωποφάγου του Ζαϊρ, θα θεωρούνταν ξεχωριστή λιχουδιά. Ήρθε έξαλλος να μου ανακοινώσει την αλλαγή που πρέπει να κάνουμε στα σχέδια. Η ετυμηγορία ήταν ξεκάθαρη. Χρειαζόμαστε κι άλλα υπνοδωμάτια. Η κυρία Γεωργίου, περήφανη μητέρα τριών εφιαλτικά άσχημων κοριτσιών, 14, 10 και 7 ετών αντίστοιχα, αποφάσισε να δοκιμάσει ξανά την τύχη της, και το σύμπαν συνομώτησε να γεμίσει αυτός ο έρμος τόπος με Γεωργίου, χαρίζοντάς της αυτή τη φορά δίδυμα. Στο μυαλό του κυρίου Γεωργίου είχε εγκατασταθεί το αμείλικτο ερώτημα, πώς εγώ ως μηχανικός, δεν προέβλεψα αυτήν την διπλή εγκυμοσύνη, ώστε να σχεδιάσω κάτι που ουσιαστικά θα έμοιαζε λιγότερο με μεζονέτα και περισσότερο με οικοτροφείο, ώστε να εξυπηρετηθούν οι αναδυόμενες ανάγκες της οικογένειας.
Δόθηκε πραγματική μάχη. Οι υφιστάμενες 5 κρεβατοκάμαρες ("χρειαζόμαστε κ ένα γκεστ ρουμ, για τις φορές που έρχεται η μητέρα") ήταν ήδη πολλές και τα τετραγωνικά αρνούνταν πεισματικά να προσαρμοστούν στους διαρκώς αυξανόμενους Γεωργίου. Με καθησύχασε ("κάτι θα σκεφτείς, είμαι σίγουρος") και με παρότρυνε να δώ τον Σπύρο Σούλη στο Με το δεξί ("να πάρεις ιδέες"). Το καλύτερο το άφησε για το τέλος. Έπρεπε να δούμε λίγο και την περικοπή του budget. Ένιωσα σε πραγματικό χρόνο το αίμα να ανεβαίνει από τα πόδια προς το κεφάλι, σαν καρτούν.
Έφυγε ακριβώς τη στιγμή που, σε ένα παράλληλο σύμπαν, ο Τζέρυ πετάει στο κεφάλι του Τομ ένα αμόνι.  Μια ώρα και πέντε χριστοπαναγίες αργότερα, χτύπησε το τηλέφωνο. Ο κύριος Γεωργίου. Η πεθερά του. Εγκεφαλικό. Βαρύ. Να κάνουμε κράτει τη μελέτη, μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. «Είμαστε τυχεροί» μου είπε. «Ίσως καταφέρουμε να αφαιρέσουμε υπνοδωμάτιο».

Το τηλέφωνο αναχώρησε ολοταχώς για τον τοίχο, η πεθερά Γεωργίου ψυχορραγούσε στο Αγία Όλγα, δύο αγέννητα μωρά κάνανε σχέδια για τα νέα τους, πιο ευρύχωρα, υπνοδωμάτια, ο κύριος Γεωργίου έτριβε από χαρά τα βρωμόχερά του με το ανέλπιστο δώρο και εννιά χρόνια σπουδών χόρευαν το χορό του Ζαλόγγου στην ταράτσα του οικοτροφείου του κυρίου Γεωργίου, έτοιμα να αυτοκτονήσουν στην άδεια πισίνα της δυτικής πρόσοψης.  

Day 6 - True Blood

http://www.youtube.com/watch?v=MiBhZIaJsQ4

( Fluffer:  A fluffer is a hired member of the crew of a pornographic movie whose role on the set is to sexually arouse the male participants prior to the filming of scenes requiring erections…πηγή: Wikipedia)

Όλοι οι άνθρωποι αναλαμβάνουμε ρόλους, σε παθητικό ή ενεργητικό επίπεδο, ρόλους εύκολους ή δύσκολους, ταιριαστούς ή αταίριαστους, που όμως προσδιορίζουν αυτό που τελικά είμαστε. Το οποίο τελικά δε φαίνεται και ποτέ, καθώς παραμένουμε σε μια διαρκή υπέρθεση καταστάσεων, και νεκροί και ζωντανοί ταυτόχρονα, σαν τη γάτα του Shrodinger. Ο παρατηρητής για να ανακαλύψει την αλήθεια, θα πρέπει «να ανοίξει το κουτί», αλλά επειδή το κουτί είναι τεχνικώς αδύνατο να ανοίξει, παραμένουμε ένα αιώνιο ερωτηματικό, να απασχολούμε τα υπόλοιπα ερωτηματικά που καθημερινά μας απασχολούνε.  

Ένα βράδυ, ήμουν δεν ήμουν 18, ήρθαν στο σπίτι η Ελένη, η Μάρθα και ο Αντώνης. Οι τέσσερις μας είχαμε αναπτύξει έναν ισχυρό δεσμό, κυρίως μέσα από τη μουσική και τις ουσίες. Η Ελένη, 20άρα τότε, είχε ξεκινήσει «θεατρικές σπουδές», έχοντας συμμετάσχει μάλιστα και σε δυο τρεις βιντεοταινίες της εποχής, ερωτικές τις έλεγαν τότε. Παρά το ταλέντο της, γρήγορα τα παράτησε («πολύ πίπα, αδερφέ μου»), ξανάδωσε πανελλήνιες και μπήκε στη νοσηλευτική. Πρωτοετής πλέον, ήταν εκείνο το βράδυ μέσα στην τρελή χαρά, καθώς είχαν ξεκινήσει στη σχολή να μαθαίνουν αιμοληψίες. Μας εξήγησε ότι είναι εύκολη διαδικασία και ανώδυνη, αλλά ότι ήταν απαραίτητο να κάνει συχνά πρακτική, «για να πάρει το κολάι».  Ένιωσα αυτόματα ότι το μπαλάκι θα έπεφτε σε μένα,  με δεδομένο ότι αποτελούσα το πειραματόζωο της παρέας και το γεγονός ότι περιστασιακά πηδιόμασταν κιόλας, είχε εντείνει την οικειότητα. Μου έταξε διάφορα προκειμένου να μου κάνει αιμοληψία, χρησιμοποιώντας κάθε απίθανο επιχείρημα («φαντάσου να θελήσεις να περάσεις στην ηρωίνη, δε πρέπει να ξέρεις πώς είναι?»)  

Λύγισα. Ξεκίνησε με τρεμάμενο χέρι να με τσιμπάει με τη βελόνα, γύρω στις δέκα φορές. Με κατηγόρησε ότι «δεν φαίνονται οι φλέβες σου, ρε μαλάκα» και απόρησα, καθώς μου ήταν αδύνατον να καταλάβω τι ήταν τότε όλα αυτά τα γαλάζια κορδόνια στον πήχη μου. Μετά από καμιά εικοσαριά προσπάθειες «άντε μάγκα μου, τυχερός είσαι, τελειώσαμε», ξάπλωσα στο κρεβάτι. Οι άλλοι δύο έφυγαν πανικόβλητοι, φοβούμενοι τα χειρότερα. Μείναμε η Ελένη και εγώ. Αφού ήπιαμε κ ένα τσιγάρο, γρήγορα βρέθηκα με την Ελένη από πάνω μου.  Καμία ανταπόκριση. Η επίδοξη νοσηλεύτρια χρησιμοποίησε κάθε πιθανή και απίθανη τεχνική για να κάνει το μικρό μεγάλο (χέρια, στόμα, πόδια, βυζιά), αλλά «το πουλί είχε πετάξει» (που θα έλεγε κι η θεία Κούλα). Με την Ελένη δεν ξαναπηδηχτήκαμε ποτέ, ούτε πέρασα στην ηρωίνη, μένοντας στην ασφάλεια της κόκας και της εθελοντικής αιμοδοσίας από επαγγελματίες.

Την είδα τις προάλλες σε μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο, προϊσταμένη στο τμήμα αιμοδοσίας. Της υπενθύμισα ότι μου οφείλει πολλά, καθώς η καριέρα της ξεκίνησε να χτίζεται στο δικό μου χέρι. Καθώς έσφιγγε το λάστιχο στο μπράτσο - ίσως ένα τσικ πιο δυνατά από ότι χρειαζόταν, ίσως και όχι - πέρασε απαλά το χέρι της πάνω από το παντελόνι μου, ψηλά στο μηρό. Με καθυστέρηση περίπου δύο δεκαετιών, ένιωσα τον μικρό μου εαυτό να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα που τότε είχε πεισματικά αρνηθεί. Σε όλη τη διάρκεια της αιμοληψίας, με χάιδευε στοργικά στο μπούτι και μου διηγιόταν αστείες ιστορίες για τα παιδιά της και για τον ενδοκρινολόγο άντρα της («δουλεύει κι αυτός εδώ, θα τον γνωρίσεις»), καθώς και για τις τεράστιες προσπάθειές της να αδυνατίσει.

Στο τέλος, με επέπληξε αυστηρά «έχεις πάρει δυο τρία κιλά, δεν κάνει», μου κόλλησε ένα χανσαπλάστ, κ με συνόδευσε μέχρι την πόρτα.

 Έφυγα ζαλισμένος, ένα λίτρο ελαφρύτερος, κρατώντας στο χέρι μια φρυγανιά και μια πορτοκαλάδα, χαμογελώντας με νόημα.

Δεν κατάλαβα τίποτα.

Day 3 - Αγάπη

http://www.youtube.com/watch?v=Xl3QoD6wiDI

(…..Κι όμως, εάν ακόμη δεν με κατασπαράξανε αλύπητα, να πετάξουνε τις σάρκες μου στα σκυλιά, αυτό δεν το χρωστάω σ’ εσένα, στη μεγάλη στοργή σου και στην αγάπη σου; Το ξέρω, μη μου το κρυφτείς, το ξέρω σου λέω: προσεύχεσαι για μένα….Ν. Εγγονόπουλος - Δεν είμαι εγώ ο πυροτεχνουργός;)

Οι δεκαετίες του 1970 κ 80 αποτέλεσαν την απαρχή της άνθισης πολιτιστικών προϊόντων μιας καινούργιας αισθητικής - και ηθικής, ενδεχομένως - που έμελλε να να μας στιγματίσουν μέχρι σήμερα. Η άνοιξη της Ελληνικής βιομηχανίας πορνό, με γιγαντιαίες μορφές όπως ο Κώστας Δώστας, ο Τέλη Σταλόνε, ο αξεπέραστος "δάσκαλος" Γκουσγκούνης, οι διασκευές γαλλικών και ιταλικών τραγουδιών (μον ντιέ), οι βιντεοταινίες με την νέα (τότε) αφρόκρεμα της υποκριτικής (Ψάλτης, Παλιός, Γαρδέλης, Μιχαλόπουλος, Φίνου), οι μεταφορές ξένων σειρών (ο αειθαλής Νίκος Γαλανός στην ελληνική εκδοχή του Love Boat), όλοι ανεξαιρέτως έβαλαν το χεράκι τους κ το λιθαράκι τους στην παραγωγή πολιτισμού, ή όπως τέλος πάντων θέλετε να ονομάσουμε αυτό που παρήχθη.

Και όλοι αυτοί, στη συνέχεια, εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας. Λες κ άνοιξε μια τεράστια μαύρη τρύπα και τους κατάπιε όλους συγκούρδουλους (όπως θα έλεγε η θεία Κούλα). Και αίφνης, στην χρυσή δεκαετία του 2000, αυτή η τρύπα άνοιξε πάλι, και μας τους ξέρασε και πάλι όλους (ή σχεδόν όλους, γιατί υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που πέθαναν ή ασπάστηκαν κάποια θρησκεία, πχ. Κώστας Καφάσης, Κοινούσης κλπ), "για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι παλιότεροι".

Αλλά αλήθεια, τι είναι αυτό που ξαναφέρνει πίσω θαμμένες εικόνες, ξεχασμένα πρότυπα ή αναμνήσεις. Τι είναι αυτό, που σαν αόρατος μαγνήτης, έλκει τμήματα του παρελθόντος και τα μας τα ξανασερβίρει, χρόνια μετά, όταν εμείς είμαστε λίγο πολύ βέβαιοι ότι τα έχουμε οριστικά ξεπεράσει?

Αν ρωτήσουμε τους κβαντικούς φυσικούς, ίσως μας αναφερθούν στην παράξενη (και διαφιλονικούμενη) αρχή της "μη τοπικότητας" (non-locality principle), σύμφωνα με την οποία, δύο σωματίδια (πχ ηλεκτρόνια) που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, από τη στιγμή που ήρθαν σε επαφή, διατηρούν μια σύνδεση μεταξύ τους, ακόμα και όταν το ένα αποχωριστεί το άλλο, κατά τέτοιον τρόπο που οι ιδιότητες και οι κινήσεις του ενός, πάντα θα επηρεάζουν το άλλο, ανεξαρτήτως της απόστασης που πλέον έχουν. 

Ίσως αυτή η θεωρία θα ήταν ιδανική για να εξηγήσει το γιατί πάντα επιστρέφουμε στο παρελθόν, αλλά έχει το μειονέκτημα ότι ίσως παραείναι πολύπλοκη αφενός, και αφετέρου δεν άρεσε καθόλου στον Einstein, ο οποίος, εξ όσων πληροφορούμαι, ήταν ένας εξαιρετικά ευφυής άνθρωπος, ενδεχομένως εξυπνότερος ημών (ο εν τοις ουρανοίς), και η θεωρία αυτή ήταν που τον ανάγκασε να δηλώσει το περίφημο "ο Θεός δε παίζει ζάρια με το Σύμπαν".

Ίσως τελικά θα πρέπει να αρκεστούμε στον στίχο του ποιητή που λέει "η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία", έτσι, απλά και ξάστερα, χωρίς περαιτέρω γαμημένες επιστημονικές εξηγήσεις.

Έχεις πεθάνει τόσα χρόνια, που θα πρεπε κάπου να σε έχω ξεχάσει. Η εικόνα και οι μνήμες θα έπρεπε λογικά να ξεθωριάζουν. Εσύ στας αιωνίους μονάς και εγώ στα αγαπημένα μου γιαπιά, εσύ στην Ιερουσαλήμ της λήθης, εγώ κάπου εδώ στο κέντρο, ασκόπως περιφερόμενος. "Where did all the love go?" και προπαντώς, εσύ που είσαι? Ίσως να πέρασες απλά στο διπλανό δωμάτιο. Ή να σε κουβαλάω μέσα μου και να σωματίδιά σου να καθορίζουν τις ροπές των δικών μου.

Από όλα τα τραγούδια, μόνο ένα μου έρχεται στο μυαλό, με τη φωνή του Πανούση

 "Εγώ κι εσύ μαζί".  

Νασαι καλά, όπου και νάσαι.

Day 1 - Afternoon tea

http://www.youtube.com/watch?v=4sfhvxTZ0wo&ob=av3e

(Όποιον και να ρωτήσετε θα σας πει ότι δεν είμαι και πολύ καλός άνθρωπος. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Πάντα συμπαθούσα τους παλιανθρώπους, τους παράνομους, τα ρεμάλια. Δεν τα γουστάρω εκείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια με τη γραβάτα και την καλή δουλειά. Μ' αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι, οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια, τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους. Αυτοί μ' ενδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις...Τσάρλς Μπουκόφσκι - Ιστορίες μιας θαμμένης ζωής)

- Κάτοψη Επίπεδο +01. Εδώ θέλω μια ενδιάμεση πόρτα.
- Θα τη βάλουμε.
- Και εδώ άλλη μία.
- Θα τη βάλουμε κι αυτή.

Η κυρία Δελλή θέλει δυο ενδιάμεσες πόρτες. Προφανώς για να μπαινοβγαίνει η αδερφή της η Μαίρη, που μαίρη ακούμε και μαίρη δε βλέπουμε. ("Where is Mona? She's long gone. Where is Mary? She's taken her along")
Δύο επιπλέον ενδιάμεσες πόρτες λοιπόν, α, και να μεγαλώσουμε τη μεζονέτα. Της πρότεινα να αγοράσουμε κ το διπλανό οικόπεδο. Δε γέλασε. Σπάνια γελάει. Με την άκρη του ματιού, είδα τον Χασάν. Αυτός κρυφογελούσε, αφήνοντας να φανεί μια υπέροχη σειρά από ασσύμετρα, σάπια δόντια. Αυτός δε θέλει ενδιάμεση πόρτα. Ούτε το δίπλα οικόπεδο. Ζει με τις τρεις (3) γυναίκες του πανευτυχής στο δικό του κοσμοχώρο, στο Κουκάκι. Σε εκείνο το παράλληλο σύμπαν - μια γιγαντιαία παρτούζα διαρκούς ευφορίας, φαντάσου το - όπου τα προσωπικά του νέτρινα κινούνται ασταμάτητα πάνω- κάτω, δεξιά-αριστερά, πλάγια-πίσω, μέσα-έξω, μέσα-έξω και είμαι σίγουρος ότι δε θα ξόδευε ούτε μια σταγόνα από το σπέρμα του για να το χαρίσει στο στόμα της κυρίας Δελλή, που είχε στεγνώσει από το κακό του, αφού η μεζονέτα αρνιόταν πεισματικά να ξεπεράσει τα 500 τ.μ. που της επέτρεπε ο συντελεστής δόμησης.
Διάλειμμα για τσιγάρο και απογευματινό τσάι για δύο. Χασάν, στην υγειά σου.

Day 1 - noon

http://www.youtube.com/watch?v=GWvqkDvv4mE

(Anatidaephobia – the fictional fear that somewhere, somehow, a duck is watching you. Πηγή: wikipedia)

Στην Ελληνική μυθολογία, ο Φόβος απαντάται ως γιός του Άρη και της Αφροδίτης, θεότητες του πολέμου και της ομορφιάς αντίστοιχα. Κίνητρο και αντικίνητρο σύμφωνα με τον Ράιχ, χρησιμοποιήθηκε ευρέως στο πέρας των αιώνων για να κινητοποιήσει ή να ακινητοποιήσει ανθρώπους και μάζες. Αυτό μας το θυμίζει και ο Elias Canetti, στο περίφημο Masse und Macht (Μάζες και Δύναμη), αλλά και ο δικός μας (αν κ όχι τόσο "δικός μας") Γεωργαλάς στη διαβόητη Προπαγάνδα. Πραγματικός ή φανταστικός, αν βρεί το δρόμο του να τρυπώσει στον εγκέφαλό σου, θα κατσικωθεί εκεί και καμία ψυχίατρος, κανένας σοφός Σαμάνος και κανένα μεσκάλ δε θα καταφέρει να στον βγάλει, εκτός και αν εσύ προσωπικά αποφασίσεις να αποχωριστείς την παρουσία του. Και ο κάθε φόβος, κατά πως φαίνεται, θέλει την παρέα του. Άλλους φόβους. Και την προσελκύει. Στο φόβο του αγνώστου, ή του θανάτου, έρχεται να προστεθεί ο φόβος της απώλειας της δουλειάς, του συντρόφου, των φίλων, του ευρώ, του Παπούλια, ότι τέλος πάντων διαλέξει ο καθένας από αυτήν την ανεξάντλητη δεξαμενή νευρώσεων. Μέχρι που στο τέλος, το αντικείμενο του φόβου περνά στο παρασκήνιο, για να παραχωρήσει τη σκηνή στον δικαιωματικό βασιλιά, τον Διάχυτο Φόβο. Εκείνον τον Άρχοντα Φόβο, που, σαν τη μουσική στα Σαγόνια του Καρχαρία, σου χαρίζει αυτό το μοναδικό συναίσθημα της απόλυτης παράλυσης, Τόσο τρομακτικό, τόσο καθηλωτικό, τόσο απόλυτο, αλλά και τόσο γελοίο. Σα να σε παρακολουθεί παντού μια γαμημένη, αδιάκριτη πάπια.

Day 1

http://www.youtube.com/watch?v=9HmJQyS8QVw

(...Μου σύστησε να μην παραμελώ τα θρησκευτικά μου καθήκοντα. Αυτό ήταν κάτι που κατάφερνα να αποφεύγω, αλλά δε το άφηνα να γίνεται αντιληπτό. Ο Τομ πίστευε στο Θεό. Εγώ πήγαινα στην κυριακάτικη λειτουργία όπως ο Χάνσεν, αλλά πιστεύω ότι δεν μπορεί κανείς να έχει τα λογικά του και να πιστεύει στο Θεό, κι έπρεπε οπωσδήποτε να έχω τα λογικά μου.....Μπορίς Βιάν - Θα φτύσω στους τάφους σας)

Κάθε πρωί, μα κάθε πρωί, με το που ανοίγω τα μάτια, αρχίζει η προσωπική μου διαπάλη. Την ονομάζω το προσωπικό μου "πεδίο του Μπάρντο", όπως το περιγράφει η θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών. Αυτή η μεταθανάτια πάλη με τον εαυτό σου, που θα σε οδηγήσει - αν φυσικά σε οδηγήσει ποτέ - στην απόλυτη εσωτερική επίγνωση. Γιατί ο ύπνος, κάθε ύπνος, είναι και ένας μικρός θάνατος, αλλά μετά σκέφτομαι, ότι και κάθε ξύπνημα το ίδιο είναι. Για να ξεκινήσει μια μέρα, πρέπει κάτι να πιστεύεις, κάπου να προσευχηθείς ή κάτι να πίνεις. Έστω δύο σταγόνες μπέρμπον σε έναν αχνιστό καφέ. Ή στη ζεστή σοκολάτα. Έφυγα.