Day 3 - Αγάπη

http://www.youtube.com/watch?v=Xl3QoD6wiDI

(…..Κι όμως, εάν ακόμη δεν με κατασπαράξανε αλύπητα, να πετάξουνε τις σάρκες μου στα σκυλιά, αυτό δεν το χρωστάω σ’ εσένα, στη μεγάλη στοργή σου και στην αγάπη σου; Το ξέρω, μη μου το κρυφτείς, το ξέρω σου λέω: προσεύχεσαι για μένα….Ν. Εγγονόπουλος - Δεν είμαι εγώ ο πυροτεχνουργός;)

Οι δεκαετίες του 1970 κ 80 αποτέλεσαν την απαρχή της άνθισης πολιτιστικών προϊόντων μιας καινούργιας αισθητικής - και ηθικής, ενδεχομένως - που έμελλε να να μας στιγματίσουν μέχρι σήμερα. Η άνοιξη της Ελληνικής βιομηχανίας πορνό, με γιγαντιαίες μορφές όπως ο Κώστας Δώστας, ο Τέλη Σταλόνε, ο αξεπέραστος "δάσκαλος" Γκουσγκούνης, οι διασκευές γαλλικών και ιταλικών τραγουδιών (μον ντιέ), οι βιντεοταινίες με την νέα (τότε) αφρόκρεμα της υποκριτικής (Ψάλτης, Παλιός, Γαρδέλης, Μιχαλόπουλος, Φίνου), οι μεταφορές ξένων σειρών (ο αειθαλής Νίκος Γαλανός στην ελληνική εκδοχή του Love Boat), όλοι ανεξαιρέτως έβαλαν το χεράκι τους κ το λιθαράκι τους στην παραγωγή πολιτισμού, ή όπως τέλος πάντων θέλετε να ονομάσουμε αυτό που παρήχθη.

Και όλοι αυτοί, στη συνέχεια, εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας. Λες κ άνοιξε μια τεράστια μαύρη τρύπα και τους κατάπιε όλους συγκούρδουλους (όπως θα έλεγε η θεία Κούλα). Και αίφνης, στην χρυσή δεκαετία του 2000, αυτή η τρύπα άνοιξε πάλι, και μας τους ξέρασε και πάλι όλους (ή σχεδόν όλους, γιατί υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις που πέθαναν ή ασπάστηκαν κάποια θρησκεία, πχ. Κώστας Καφάσης, Κοινούσης κλπ), "για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι παλιότεροι".

Αλλά αλήθεια, τι είναι αυτό που ξαναφέρνει πίσω θαμμένες εικόνες, ξεχασμένα πρότυπα ή αναμνήσεις. Τι είναι αυτό, που σαν αόρατος μαγνήτης, έλκει τμήματα του παρελθόντος και τα μας τα ξανασερβίρει, χρόνια μετά, όταν εμείς είμαστε λίγο πολύ βέβαιοι ότι τα έχουμε οριστικά ξεπεράσει?

Αν ρωτήσουμε τους κβαντικούς φυσικούς, ίσως μας αναφερθούν στην παράξενη (και διαφιλονικούμενη) αρχή της "μη τοπικότητας" (non-locality principle), σύμφωνα με την οποία, δύο σωματίδια (πχ ηλεκτρόνια) που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, από τη στιγμή που ήρθαν σε επαφή, διατηρούν μια σύνδεση μεταξύ τους, ακόμα και όταν το ένα αποχωριστεί το άλλο, κατά τέτοιον τρόπο που οι ιδιότητες και οι κινήσεις του ενός, πάντα θα επηρεάζουν το άλλο, ανεξαρτήτως της απόστασης που πλέον έχουν. 

Ίσως αυτή η θεωρία θα ήταν ιδανική για να εξηγήσει το γιατί πάντα επιστρέφουμε στο παρελθόν, αλλά έχει το μειονέκτημα ότι ίσως παραείναι πολύπλοκη αφενός, και αφετέρου δεν άρεσε καθόλου στον Einstein, ο οποίος, εξ όσων πληροφορούμαι, ήταν ένας εξαιρετικά ευφυής άνθρωπος, ενδεχομένως εξυπνότερος ημών (ο εν τοις ουρανοίς), και η θεωρία αυτή ήταν που τον ανάγκασε να δηλώσει το περίφημο "ο Θεός δε παίζει ζάρια με το Σύμπαν".

Ίσως τελικά θα πρέπει να αρκεστούμε στον στίχο του ποιητή που λέει "η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία", έτσι, απλά και ξάστερα, χωρίς περαιτέρω γαμημένες επιστημονικές εξηγήσεις.

Έχεις πεθάνει τόσα χρόνια, που θα πρεπε κάπου να σε έχω ξεχάσει. Η εικόνα και οι μνήμες θα έπρεπε λογικά να ξεθωριάζουν. Εσύ στας αιωνίους μονάς και εγώ στα αγαπημένα μου γιαπιά, εσύ στην Ιερουσαλήμ της λήθης, εγώ κάπου εδώ στο κέντρο, ασκόπως περιφερόμενος. "Where did all the love go?" και προπαντώς, εσύ που είσαι? Ίσως να πέρασες απλά στο διπλανό δωμάτιο. Ή να σε κουβαλάω μέσα μου και να σωματίδιά σου να καθορίζουν τις ροπές των δικών μου.

Από όλα τα τραγούδια, μόνο ένα μου έρχεται στο μυαλό, με τη φωνή του Πανούση

 "Εγώ κι εσύ μαζί".  

Νασαι καλά, όπου και νάσαι.